ΝΕΑ ΧΩΡΙΣ ΦΙΛΤΡΟ ΦΕΛΛΟΥ

Νέα και Παράξενα-Σελίδες εναλλακτικής πληροφόρησης και ειδήσεων-alternative informations

Posts Tagged ‘Νεολαία Πασόκ’

ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ:ΓΑΠ,ΚΑΡΤΑΛΗΣ ΚΑΙ ΡΟΖΑΚΗΣ

Posted by satyrikon στο 14 Μαρτίου, 2009

Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΜΑΣ ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΟΥΜΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΓΝΩΣΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ.

ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΗΝ ΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

«Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ»

Ο ΓΑΠ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ

ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΤΑΛΗ :

Οι μειονότητες

Ροζάκης: «Η Ευρώπη με τις εθνικές πολιτικές έχει τάσεις οπισθοχώρησης»


Posted in ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ, NEW AGE, Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια »

Ο ΓΑΠ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ

Posted by satyrikon στο 2 Μαρτίου, 2009

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

ΑΠΟ ΤΟ

BERLIN-ATHEN

Ο Γιωργος Παπανδρεου η Γιωργακης εχει αναστατωσει με τις φωνασκιες του τον τοπο, ζητωντας εκλογες, γιατι καποιοι του ειπαν, οτι θα εκλεγει και θα κανει κυβερνηση. Ο ιδιος Γιωργακης, που μαζι με τους φιλους του Παναγιώτη Δημητρά και Γρηγόρη Βαλλιανάτο υποστηριζει, οτι στην Ελλαδα υπαρχουν, συν τοις αλλοις, και μια μακεδονικη και μια τουρκικη μειονοτητα

εσταλη απο amphiktyon

Α) ΝΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗΣ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΟ ΚΑΤΟΧΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΩΓΗ ΤΟΥ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Ένα πολύ σημαντικό γεγονός που (ενώ θα έπρεπε να αποτελέσει είδηση πρώτου μεγέθους, «θάφτηκε» εντελώς από όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης) συνέβη κατά τη διάρκεια του 7ου Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ (3 Μαρτίου 2005), που ολοκληρώθηκε στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Τάε-Κβο-Ντο στο Νέο Φάληρο: Με προσωπική εντολή του ίδιου του κ. Γιώργου Παπανδρέου, το «Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι» των κ.κ. Παναγιώτη Δημητρά και Γρηγόρη Βαλλιανάτου διοργάνωσε δημόσια συζήτηση με εκπροσώπους των εν Ελλάδι μειονοτήτων, οι οποίοι κατήγγειλαν το ελληνικό κράτος για σωρεία παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Θέλετε να μάθετε ποιες ήταν αυτές οι μειονοτικές οργανώσεις που μας κατήγγειλαν για ρατσιστικές διακρίσεις εναντίον τους από το επίσημο βήμα του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ;

1) Η «Μακεδονική Μειονότητα Ελλάδας»
2) Το «Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών»
3) Η «Ισραηλιτική Κοινότητα Αθήνας»
4) Η «SOS – Ρατσισμός»
5) Η «Εταιρεία Αρωμανικού Πολιτισμού», που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί ένα εκατομμύριο Βλάχων,
6) Η «Ομοφυλοφιλική και Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδος»
7) Η «Ελληνική Ομοφυλοφιλική Κοινότητα» και
8) Ο «Σύλλογος Επιστημόνων της Μουσουλμανικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης».

Είχε προσκληθεί και η «Πανελλήνια Ένωση Τσιγγάνων», η οποία -προς τιμήν της- δεν προσήλθε, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά ότι οι Έλληνες Τσιγγάνοι δεν αισθάνονται ότι αποτελούν μειονότητα.

Β) ΣΟΣ!! ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕ ΤΙΣ 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2008 ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ Ο Γιωργος Παπανδρεου

Για τις μειονότητες, το 1999…
..

Oι συνεντεύξεις της ημέρας στον Flash 9.61
ΠΕΜΠΤΗ 29 ΙΟΥΛΙΟΥ 1999

Μιλά στον FLASH Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (υπουργός Εξωτερικών).

Στην εκπομπή που παρουσίασε ο Χρήστος Μαχαίρας 10.00-11.00 .

Ερωτηση: Αυτό που λειτούργησε ως casus belli στην Ελλάδα ήταν δυο δηλώσεις στην συνέντευξη σας στο ΚΛΙΚ, η μια είναι η δήλωση σας ότι δεν σας ενδιαφέρει αν η μειονότητα θα λέγεται τουρκική, πομακική, θρακική ή όπως αλλιώς, αρκεί να μην διαταράσσει τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα και η δεύτερη ήταν η παραδοχή σας ότι υπάρχουν πολλοί μουσουλμάνοι στην Ελλάδα τουρκικής καταγωγής

Γ. Π. “Αυτές είναι απλές αλήθειες οι οποίες δεν έχουν ειπωθεί πρώτα από μένα, αλλά βεβαίως δεν έχω και κανένα πρόβλημα να τις υπερασπιστώ έστω και αν ήταν μόνο από μένα, διότι εγώ θεωρώ ότι εθνικό μας συμφέρον είναι να προασπίσουμε τα σύνορα μας, την εδαφική μας ακεραιότητα. Από κει και πέρα τα άλλα είναι για μένα δευτερεύουσας σημασίας.”

Ερωτηση: Ειναι δευτερεουσας σημασίας ο αυτοπροσδιορισμός της μειονότητας ως τουρκικής;

Γ. Π.“Ναι ακριβώς. Πρώτα από όλα έχουμε ως κυβερνήσεις εμείς και παλαιότερα χρησιμοποιήσει αυτόν τον όρο, της τουρκικής μειονότητας κατά καιρούς, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, όταν ο φόβος για τη μειονότητα ήταν να ταυτιστεί με την κομμουνιστική Βουλγαρία η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποιούσε τον όρο τουρκική μειονότητα για να την ταυτίσει με την Τουρκία που ήταν τότε η ΝΑΤΟϊκή σύμμαχος χώρα. Εν πάση περιπτώσει όμως θεωρώ ότι το πρόβλημα δεν είναι αυτό, είναι ότι αν κάποιος έλληνας πολίτης αισθάνεται ότι είναι μιας ή μιας άλλης εθνικότητας, οι διεθνείς συμβάσεις του επιτρέπουν και η Ελλάδα είναι μια χώρα που σέβεται τις διεθνείς συμβάσεις, αυτό να το κάνει, να θεωρείται ότι είναι έλληνας στην καταγωγή, ότι είναι βλάχος στην καταγωγή…”
.
Ερωτηση: Μπορεί να αυτοπροσδιοριστεί δηλαδή

Γ. Π. “Ναι υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Το πρόβλημα στα Βαλκάνια δεν είναι αν ο άλλος τι αισθάνεται ποια είναι η καταγωγή του, αλλά είναι ότι αυτό αν συνδυάζεται με αλλαγές συνόρων και εκεί είναι που η Ελλάδα έχει θέσει ως καθοριστικό όρο να μην αλλάξουν τα σύνορα στα Βαλκάνια. Δώσαμε τη μάχη μας αυτή την περίοδο, αυτούς τους 3 μήνες κατά τη διάρκεια της κρίσης στο Κόσοβο ακριβώς για να μην αλλάξουν τα σύνορα στη Γιουγκοσλαβία. Ντε φάκτο βεβαίως αυτή τη στιγμή είναι κάτω από την αιγίδα του ΟΗΕ το Κόσοβο, όμως τυπικά είναι ακόμα το Κόσοβο εντός των συνόρων της Γιουγκοσλαβίας. Γιατί το κάναμε αυτό; Το κάναμε γιατί ακριβώς θεωρούσαμε ότι γύρω από την οποιαδήποτε μειονότητα δεν μπορούν να γίνουν αλλαγές συνόρων. Ασχέτως του πως θα ονομαστεί ο ένας, είτε έτσι, είτε αλλιώς, αυτό το πρόβλημα δεν μπορεί να εγερθεί, η αλλαγή των συνόρων δεν μπορεί να εγερθεί γύρω από το θέμα της μειονότητας.”
.
Ερωτηση: Σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσε ο αυτοπροσδιορισμός της μειονότητας στη Θράκη να επιτραπεί από το ελληνικό κράτος;

Γ. Π. “Σας είπα υπάρχουν διεθνείς συμβάσεις. Είναι πολύ πιθανόν κάποια στιγμή να αναγκαστούμε να το δεχτούμε. Από το συμβούλιο της Ευρώπης π.χ. τα δικαστήρια, αυτή τη στιγμή η Τουρκία είναι στα δικαστήρια του συμβουλίου της Ευρώπης με μαζικές παραβιάσεις σε σχέση με την Κύπρο, κάτι το οποίο δείχνει την ορθότητα της ελληνικής και κυπριακής εξωτερικής πολιτικής στο να εμμένει ακριβώς στις διεθνείς συμβάσεις και στο διεθνές δίκαιο και εμείς πρέπει να συμμορφωθούμε σε αυτό το διεθνές δίκαιο εκεί όπου υπάρχουν πιθανότητες να βρεθούμε εν αδίκω.”

Ερωτηση: Θα λέγατε το ίδιο και για άλλες μειονότητες, θα λέγατε το ίδιο και για την αυτοπροσδιοριζόμενη ως μακεδονική μειονότητα, γιατί οι 3 βουλευτές ζητούσαν αναγνώριση και της μακεδονικής μειονότητας;

Γ. Π. “Σαφώς. Συμφωνώ απόλυτα. Θεωρώ ότι ήταν λάθος αυτή η σκληρή αντίδραση απέναντι σε αυτή την λογική, η οποία συγκυριακά συνέπεσε βεβαίως με τη συνέντευξη, διότι εγώ την είχα δώσει πολύ νωρίτερα από τις δηλώσεις τους, όμως θεωρώ ότι μια δήλωση φόβου και πανικού απέναντι στο ότι κάποιοι θεωρούν ότι έχουν τουρκική καταγωγή, όταν πράγματι κατά πάσα πιθανότητα έχουν τουρκική καταγωγή και θεωρούν ότι αυτό είναι κάτι το οποίο θέλουν να το πουν, θέλουν να το δηλώσουν, θέλουν να ταυτιστούν με αυτή τους την καταγωγή, θεωρώ ότι αυτό είναι κάτι το οποίο δεν θα πρέπει να μας φοβίζει, αυτό είναι που εγώ θέλω να περάσω στην κοινή γνώμη. Δεν θα πρέπει αυτό το πράγμα να μας φοβίζει.
Αυτό που πολλές φορές ξεχνάμε είναι ότι η μουσουλμανική μειονότητα, συνολικά μιλάω, γιατί υπάρχουν καταγωγές διαφορετικές μέσα στη μουσουλμανική μειονότητα, εμείς βεβαίως κάνουμε και εγώ θεωρώ ουσιαστικό λάθος πολιτικής μας, να ταυτίζουμε όλους τους μουσουλμάνους ως μια μειονότητα. Βεβαίως η συνθήκη της Λωζάνης μιλάει για μουσουλμανική μειονότητα, αλλά αυτή η μουσουλμανική μειονότητα έχει και τις εθνoτικές καταγωγές, υπάρχουν τσιγγάνοι οι οποίοι έχουν μια ιδιαίτερη συνείδηση, είναι οι πομάκοι, δεν είναι όλοι τούρκοι. Άρα λοιπόν εμείς τους ταυτίζουμε ως μια ενιαία μειονότητα και θεωρώ και αυτό ως ένα αρνητικό στοιχείο για την πολιτική μας, αλλά θέλω να υπενθυμίσω και κάτι ακόμα, ότι όλη η μουσουλμανική μειονότητα είναι 1,2% περίπου του πληθυσμού των ελλήνων πολιτών. Αν θα φοβηθούμε ότι μέσα στο 1% υπάρχει ένα 0,5 ή 0,3% οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους τούρκους και ότι αν το πουν αυτό έχουμε τεράστιο εθνικό πρόβλημα νομίζω ότι θα πνιγούμε μέσα σε μια σταλιά νερό. Νομίζω δηλαδή ότι έχουμε κάθε συμφέρον εμείς, η Ελλάδα να προβάλει ότι ακριβώς δεν έχει να φοβηθεί, ότι η Ελλάδα είναι η δημοκρατική χώρα, ότι η Ελλάδα είναι εκείνη η χώρα στα Βαλκάνια που μπορεί να αντιμετωπίσει με τον πιο ήρεμο και τον πιο δημοκρατικό τρόπο τα όποια μειονοτικά θέματα υπάρχουν. Θέλω να τονίσω κάτι και από την άλλη πλευρά. Σκεφτείτε αν εσείς ήσασταν μουσουλμάνος στη Θράκη και μιλάγατε τουρκικά και αισθανόσασταν και βλέπατε ότι είχατε μια τουρκική καταγωγή. Αν η πολιτεία στην οποία ζούσατε σας έλεγε ότι όχι δεν είσαστε τουρκικής καταγωγής, εγώ θα σου επιβάλω την ταυτότητα σου; Ποια θα ήταν η φυσιολογική σου αντίδραση; Να αποξενωθείς από αυτή την πολιτεία. Αν όμως αυτή η πολιτεία έρθει και πει “φίλε αισθάνεσαι έτσι, με γειά σου και με χαρά σου. Δεν έχω κανένα πρόβλημα, απλώς εγώ θέλω να είσαι σοβαρός πολίτης, σύμφωνα με τους νόμους μας, σύμφωνα με την ελληνική πολιτεία να σέβεσαι το νόμο. Έχεις τις υποχρεώσεις σου, έχεις τα δικαιώματα σου”. Νομίζω ότι αυτός ο άνθρωπος θα αισθανόταν πολύ πιο έλληνας ως έλληνας πολίτης, παρά να αισθανθεί ότι θα πρέπει να κινηθεί ενάντια στην ελληνική πολιτεία για να μπορεί να βρει την ταυτότητα του ή το δίκιο του.”

Ερωτηση: Αυτό δεν δημιουργεί ένα κενό στον τρόπο που αντιμετώπισε σύσσωμος ο ελληνικός πολιτικός κόσμος την ενέργεια των 3 μουσουλμάνων βουλευτών από τη Θράκη;

Γ. Π. “Εδώ συνδέεται με ένα άλλο θέμα το οποίο έχει μια άλλη επιπλοκή. Καταρχήν ο όρος μακεδονία συνδέεται με ελληνικό έδαφος, με ελληνική παράδοση και άρα υπάρχει ένα άλλου είδους προβλήματος διότι κάλλιστα μπορεί να σου πει ο θεσσαλονικιός ελληνικής καταγωγής ότι εγώ είμαι ο μακεδόνας. Άρα λοιπόν μπαίνουμε σε ένα άλλο θέμα, να μην το ανοίξουμε γιατί είναι πολύπλοκο, αλλά γι αυτό νομίζω ότι υπάρχει μια άλλη διάσταση. Όμως η διάσταση την οποία εγώ δίνω είναι ότι αυτός ο οποίος αισθάνεται ότι είναι αυτής της καταγωγής η Ελλάδα δεν έχει να το φοβηθεί αυτό και θέλω να τονίσω επίσης ότι δεν το λέω αυτό ως μια θεωρητική άσκηση δικιά μου, ως μια σκέψη δικιά μου. Είναι η πιο δεδομένη πρακτική, η οποία πραγματικά επιτρέπει να ενσωματωθούν μειονότητες σε όλη την Ευρώπη, σε άλλες χώρες όπως Καναδάς, Αυστραλία, ΗΠΑ, όπου ακριβώς αυτή η αντιμετώπιση εκτονώνει τα όποια προβλήματα θα μπορούσαν να υπάρξουν και επιτρέπει πραγματικά να ανθήσουν οι δημοκρατικοί θεσμοί και η αίσθηση αυτών των ανθρώπων ότι βρίσκονται και είναι πολίτες αυτής της χώρας. Σκεφτείτε δηλαδή αν του έλληνα της Αλβανίας και του έλληνα της Αμερικής του έλεγαν ότι δεν μπορείς να πεις ότι είσαι έλληνας, εγώ σε κατατάσσω ότι είσαι της οθωμανικής αυτοκρατορίας ή είσαι ορθόδοξος, αλλά δεν είσαι έλληνας, ποια θα ήταν η αντίδραση ενός έλληνα. Όταν υπάρχει αυτή η δυνατότητα να εκφραστεί αυτός ο άνθρωπος όπως αισθάνεται νομίζω ότι από κει πέρα εφόσον είναι μέσα στα πλαίσια του νόμου θα είναι πολύ σημαντικό. Νομίζω ότι θα πρέπει αυτά τα πράγματα να τα ξεπεράσουμε για να μιλάμε για τα ουσιώδη στις ελληνοτουρκικές μας σχέσεις και να μην πανικοβαλλόμαστε με θέματα τα οποία είναι πασιφανή και αυτονόητα.”

ΑΡΑ:
ΚΑΡΑΧΑΣΑΝ-ΚΑΡΑΧΑΣΑΝ!!!!
Η ΠΟΜΑΚΑ ΠΟΥ ΔΗΛΩΝΕΙ ΤΟΥΡΚΑΛΑ
ΟΧΙ ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΛΑΘΟΣ ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ!!
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ!!!
ΞΥΠΝΑΤΕ!!!
ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΑ!!
ΔΥΣΤΥΧΩΣ!!
ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΕΙ!!

Γ) ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Ερωτηση: Αυτοί οι 3 μήνες ήταν κουραστικοί ;

Γ. Π. «Και παραμένουν, δεν έχει τελειώσει η δουλειά. Δεν έχει ηρεμήσει το Κόσοβο. Σκόπια και Αλβανία έχουν ακόμα σημαντικά προβλήματα».

Ερωτηση: Μετρήσατε πόσα ταξίδια κάνατε για το Κόσσοβο;

Γ. Π. «Ακόμα όχι, και πρέπει να το κάνω. Kάθε ημέρα ήμουν και σε ένα αεροπλάνο».

Ερωτηση: Aισθάνεστε νικητής, κ. Παπανδρέου;

Γ. Π. «Δεν μ αρέσουν οι λέξεις νικητές και ηττημένοι. Eίμαι ενάντια στον πόλεμο. Mπορούμε να βρούμε και άλλα μέσα για την αντιμετώπιση τέτοιων κρίσεων. Tα προβλήματα που έχουμε αυτή τη στιγμή είναι ίσως βαθύτερα από τα προβλήματα πριν από την κρίση. Eπιστρέφουν μεν οι Κοσσοβάροι, αλλά η συμφιλίωση Σέρβων και Αλβανών είναι σήμερα πιο δύσκολη».

Ερωτηση: Tο δίδαγμα αυτής της ιστορίας ποιο είναι για έναν Ελληνα;

Γ. Π. «Οτι σημαντικότερο όλων είναι η συνύπαρξη των λαών. O πολυπολιτισμικός χαρακτήρας των κοινωνιών. Aνοχή στο διαφορετικό, ανοχή στον διπλανό σου ασχέτως αν είναι άλλης φυλής, άλλης θρησκείας, άλλης εθνότητας και άλλης πολιτικής άποψης. Aυτά είναι και τα ιδανικά που πρέπει να προωθεί η Ελλάδα. Kι η Eλλάδα αναλαμβάνει μια ιστορική ευθύνη στα Bαλκάνια προωθώντας αυτές τις αρχές και συμβάλλοντας έτσι στην ευρωπαϊκή τους προοπτική».

Ερωτηση: Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν όντως αυτά είναι τα ιδανικά μας.

Γ. Π. «Aς μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα πριν από λίγα χρόνια δεν μιλιούνταν οι εθνικόφρονες και οι μη εθνικόφρονες. Η λέγανε τους κομμουνιστές Βούλγαρους. Δυο ρατσισμοί σε μια πρόταση. Εχουν γίνει, λοιπόν, σημαντικά βήματα. Δεν είμαι απόλυτα ικανοποιημένος. Εχουμε δεχτεί ως χώρα το διαφορετικό, αλλά δεν το θεωρούμε και προσόν. Δεν κατανοούμε τη δύναμη του διαφορετικού».

Ερωτηση: Mε τα όσα αποκαλύπτονται τώρα στο Κόσσοβο, το εύρος των σφαγών των Κοσσοβάρων, οι ομαδικοί τάφοι, σκέφτεστε διαφορετικά τον πόλεμο;

Γ. Π. «Αυτό το οποίο θα εγερθεί στη διεθνή κοινότητα ως ένα ιστορικό ζήτημα είναι αν αυτές οι σφαγές έγιναν από μια μειοψηφία, μια παραστρατιωτική οργάνωση, έστω και με εντολές άνωθεν, ή ήταν αποφασισμένες από τον κρατικό μηχανισμό. Kαι αν υπήρχε ή όχι η συναίνεση των απλών Σέρβων. Η αίσθησή μου είναι ότι οι απλοί Σέρβοι ήταν μακριά απ αυτές τις σφαγές».

Ερωτηση: Σε αντίθεση, πάντως, με τους βομβαρδισμούς των NATOϊκών, οι σφαγές των Σέρβων ελάχιστα απασχόλησαν τη δική μας κοινωνία.

Γ. Π. «O Ελληνας αναγνώστης και τηλεθεατής είδε, στην αρχή τουλάχιστον, μόνο τη μία πλευρά, αυτή των βομβαρδισμών, χωρίς να κατανοεί τι οδήγησε ή έστω έδωσε «πάτημα» στην επέμβαση του NATO. Γιατί οι βομβαρδισμοί είχαν σχέση με την έντονη καταπίεση των Αλβανών από τους Σέρβους. Eίχαν υπάρξει σφαγές. Δεν ξέρω, βέβαια, αν ο πόλεμος συνέβαλε στο να αποφευχθούν οι ομαδικοί τάφοι ή ενέτεινε τη βίαιη αντίδραση των Σέρβων ή κάποιων κύκλων που αξιοποίησαν τον πόλεμο για να κάνουν τους ομαδικούς τάφους».

Ερωτηση: Eσείς καταφέρατε να ισορροπήσετε. Δεν δυσαρεστήσατε ούτε τους συμμάχους μας ούτε τους Σέρβους.

Γ. Π. «H ελληνική κυβέρνηση είχε τις ενστάσεις της για τον πόλεμο, ήταν όμως και επικριτική απέναντι στη σερβική ηγεσία, δεν ήταν, δηλαδή, μια τυφλή φιλοσερβική στάση. Ηταν υπέρ της ειρήνης, υπέρ των Βαλκανίων, υπέρ των Αλβανών και των Σέρβων και ενάντια στο εθνικιστικό μίσος.
Πάντως, ενώ όλοι σε αυτή τη χώρα ήμασταν εναντίον των βομβαρδισμών, υπήρξαν και κάποιοι που ήταν υπέρ του Μιλόσεβιτς. Kαι τον υποστήριξαν έμπρακτα, επισκέψεις, «ανθρωπιστική βοήθεια», συναυλίες…
H ανθρωπιστική βοήθεια πρέπει να είναι ουδέτερη. Eίναι για τους πάσχοντες, όχι για τις εξουσίες. Yπήρχε μια ενίσχυση από τον λαό κυρίως μέσω των Eκκλησιών προς τους Σέρβους και γι αυτό η κρατική βοήθεια υπήρξε μεγαλύτερη προς τους Αλβανούς πρόσφυγες. Σε κάθε μου επαφή είτε με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο είτε με άλλους, και με αυτούς που έκαναν τις συναυλίες, τόνιζα ότι η θέση της Ελλάδας ήταν και είναι να βοηθάμε ανθρωπιστικά χωρίς διακρίσεις. Οπως τώρα πρέπει να υπάρξει ανθρωπιστική βοήθεια προς τους Σέρβους. Mίλησα με αρκετούς από τους καλλιτέχνες, αρκετοί είχαν κατανόηση, άλλοι όχι».

Ερωτηση: Tις ημέρες που γίνονταν οι συναυλίες με τις σερβικές σημαίες, μια αφίσα στους αθηναϊκούς δρόμους, μάλλον από τον χώρο της ριζοσπαστικής Aριστεράς, έλεγε: «Κοσσοβάροι πρόσφυγες, συγγνώμη, οι Ελληνες δεν έχουν τραγούδι για σας».

Γ. Π. «Eμένα θα μου άρεσε να είχα δει συναυλίες στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Συναυλίες και στα Τίρανα, και στα Σκόπια. Kαι θα ήθελα σήμερα μια συναυλία στο Κόσσοβο. Yπέρ της συμφιλίωσης, υπέρ της ειρήνης».

Ερωτηση: Ενάντια στον μονοεθνισμό.

Γ. Π. «Ακριβώς».

Ερωτηση: Το επιχείρημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν ειλικρινές από την πλευρά των Ευρωπαίων;

Γ. Π. «H κοινή γνώμη της Δύσης επηρεάστηκε από το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για το οποίο έχει ιδιαίτερη ευαισθησία. Yπάρχουν κι εκείνοι που είναι υπέρ της βίας για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εγώ έχω σοβαρά ερωτηματικά για το αν η βία βοηθάει τελικά την κοινωνία της δημοκρατίας και της ανοχής. Kι αν η διεθνής κοινότητα ήθελε να υπερασπιστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα στην υφήλιο, θα έπρεπε να κάνει δεκάδες παρεμβάσεις, τώρα, αυτή τη στιγμή, σε πολλές γωνιές της Γης».

Ερωτηση: Eίναι ορθό ότι η Αμερική ήθελε με τον πόλεμο να κάνει επίδειξη ισχύος στην ενοποιημένη Ευρώπη;

Γ. Π. «Δεν νομίζω ότι ήταν ανταγωνισμός Ευρώπης-Αμερικής. H Ευρώπη πρωτοστάτησε στην απόφαση για τους βομβαρδισμούς. H Γιουγκοσλαβία έχει ξεκινήσει 4 πολέμους. Tη θεωρούσαν πηγή αστάθειας στην περιοχή. Mεγάλο ρόλο έπαιξε και η ταύτιση του Μιλόσεβιτς με το κομμουνιστικό παρελθόν. Eπίσης, η κινητικότητα των Κοσσοβάρων Αλβανών προσέλκυσε την προσοχή των πιο ακραίων μουσουλμανικών χωρών, με αποτέλεσμα οι Αμερικανοί να φοβηθούν ότι το Κόσσοβο θα αποτελέσει εστία σύγκρουσης μεταξύ ενός σλαβικού πληθυσμού με επιρροή από τη Ρωσία και ενός μουσουλμανικού πληθυσμού με σχέσεις με τον μουσουλμανικό φονταμενταλισμό».

Ερωτηση: Συμμαχικές κυβερνήσεις;

Γ. Π. «Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τις συμμαχικές κυβερνήσεις, παρ ότι γνωρίζω ότι στην Ελλάδα η έλλειψη ανοχής στη διαφορετική άποψη δυσκολεύει τις συνεργασίες. Η λέξη συμβιβασμός στο ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο είναι ταυτισμένη με την ήττα. Σε άλλες χώρες η λέξη συμβιβασμός είναι επιτυχία. O Ελληνας μπορεί να είναι έμπορος, να κάνει παζάρια, αλλά το στερεότυπο θέλει τους πολιτικούς να είναι αυστηροί και αμετακίνητοι. Kαι όχι μόνο στα θέματα αρχών, όπου συμφωνώ. Θέλει ο πολιτικός του να πατάει τον αντίπαλό του στον λαιμό, να τον πεθαίνει».

Ερωτηση: Kαι τους «εχθρούς της πατρίδας» να τους βρίζει συνεχώς. Ξέρετε για να περάσουμε στα ελληνοτουρκικά ότι κάποιοι ενοχλήθηκαν ακόμη και από τον χαιρετισμό σας προς τον κ. Τζεμ. Γι αυτό το «αγαπητέ Ισμαήλ». Yπάρχουν άνθρωποι στην Ελλάδα και την Τουρκία που τρέφονται και συντηρούν αυτή την αντιπαλότητα ακόμη και στα ασήμαντα.

Γ. Π. «Kαταλαβαίνω και την καχυποψία, διότι έχουμε ζήσει πολλά. Aλλά αν το πρόβλημα είναι το πώς θα προσφωνήσω τον Tούρκο ομόλογό μου, πιστεύω ότι έχουμε λάθος στόχο. Eγώ, κ. Θεοδωράκη, δεν θα δώσω εκεί τη μάχη. Η μάχη θα δοθεί στα ουσιώδη».

Ερωτηση: H προσωπικότητα του κ. Tζεμ βοηθάει την προσέγγιση. Kάποιοι λένε για τους Tούρκους ό,τι έλεγαν στα χωριά για τους σκύλους. Ασπρος σκύλος, μαύρος σκύλος…

Γ. Π. «Kαι φαντάζομαι ότι τα ίδια θα λένε κάποιοι στην Tουρκία και για τους Ελληνες. Στην πολιτική, όμως, υπάρχουν και ανθρώπινες σχέσεις. Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε ρομπότ. Kαι τα πρόσωπα παίζουν τον ρόλο τους.
Nα σας ρωτήσω για τη μειονότητα. Ως υπουργός Παιδείας είχατε προβεί στην κατ’ εξαίρεση εισαγωγή των παιδιών της μειονότητας στα ΑΕΙ.
Eίχαμε προωθήσει την εξής ρύθμιση: Nα μπαίνει στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ ένας αριθμός μουσουλμάνων ανάλογος με το ποσοστό των μουσουλμάνων της Θράκης στον γενικό πληθυσμό».

Ερωτηση: Xρησιμοποιείτε τον όρο «μουσουλμανική μειονότητα», αρκετοί όμως από τη μειονότητα χρησιμοποιούν τον όρο «τουρκική μειονότητα».

Γ. Π. «Πιθανώς κάποιοι να αισθάνονται ότι έχουν τουρκική καταγωγή, όπως άλλοι δηλώνουν Tσιγγάνοι και άλλοι Πομάκοι. Aυτό που έχει αξία είναι όλοι αυτοί να αισθάνονται ότι είναι Ελληνες πολίτες. Yπόχρεοι και πατριώτες προς αυτή την πολιτεία που τους βοηθάει, τους αναδεικνύει. Αυτό το μήνυμα ήθελα να δώσω εγώ στα παιδιά των μουσουλμάνων».

Ερωτηση: Aρκετοί στη χώρα μας φοβούνται να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Tο επιχείρημά τους είναι ότι, αν μιλήσουμε για μειονότητα τουρκικής καταγωγής, αμφισβητούνται τα σύνορα.

Γ. Π. «Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις λέξεις, παρ ότι και οι λέξεις έχουν μια ιδιαίτερη σημασία. Δεν αμφισβητεί κανείς ότι υπάρχουν πάρα πολλοί μουσουλμάνοι τουρκικής καταγωγής. Βεβαίως, οι Συνθήκες μιλάνε για μουσουλμάνους. Kατά καιρούς, το θέμα της μειονότητας τίθεται παράλληλα με το θέμα της διεκδίκησης εδαφών. Εάν δεν αμφισβητούνται τα σύνορα, ποσώς μ ενδιαφέρει το αν ο ένας λέγεται μουσουλμάνος ή Τούρκος, Βούλγαρος ή Πομάκος. Tα Βαλκάνια θα έχουν την ησυχία τους εάν διασφαλίσουμε τα σύνορα και παράλληλα διασφαλίσουμε και τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Αν όμως ο όρος «τουρκική μειονότητα» χρησιμοποιείται από μια χώρα για να δημιουργήσει αναταραχές, για ν αλλάξει τα σύνορα, τότε βεβαίως αυτός ο όρος δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα».

Ερωτηση: Ως αναπληρωτής υπουργός προωθήσατε την κατάργηση του άρθρου 17 του Κώδικα της Iθαγένειας, κάτι που χαρακτηρίστηκε ως μια γενναία πράξη. Πιστεύετε ότι έχουμε ξεπεράσει πλέον οριστικά τα προβλήματα που σχετίζονται με τη μειονότητα;

Γ. Π. «Εγώ προώθησα την κατάργηση του άρθρου 17 και το Υπουργείο Εσωτερικών το έκανε. Δεν πρέπει να φοβόμαστε κάποιον που είναι διαφορετικός, κάποιον που είναι μιας άλλης θρησκείας. Aντίθετα, πρέπει αυτό τον άνθρωπο να τον κάνουμε να αισθανθεί ότι είναι μέρος αυτής της κοινωνίας και ότι η διαφορετικότητά του είναι προνόμιο. Kουβαλά μια άλλη κουλτούρα, τη γνώση ενός άλλου λαού, και αυτό είναι δύναμη για όλους μας».

Ερωτηση: Nα υπάρξει μουσουλμανικός ναός στην Αττική;

Γ. Π. «Στην Αττική είμαστε 4 εκατομμύρια. Tο να έχουν οι μουσουλμάνοι της Αττικής ένα ναό, ένα τζαμί, το θεωρώ πάρα πολύ φυσιολογικό. Aναγκαίο. Είναι πολύ κακό ένας μουσουλμάνος να θεωρεί ότι η Αθήνα δεν είναι πατρίδα του και είναι μόνο η Θράκη, όπου υπάρχουν πολλά τζαμιά. H Θράκη είναι κάτι ξεχωριστό από την υπόλοιπη Ελλάδα; Ετσι καλλιεργούμε το αίσθημα απόσχισης. Αντιθέτως, αν του πούμε ότι και στην Αθήνα, εκεί όπου ζεις, μπορείς να προσευχηθείς ή να κάνεις τον γάμο σου, τότε τον έχουμε κερδίσει. Θα πει, εγώ μπορεί να είμαι μουσουλμάνος, χριστιανός, καθολικός, Eβραίος ή Tσιγγάνος, αλλά για μένα η πατρίδα είναι η Ελλάδα. Και αισθάνομαι πατριώτης που θα στηρίξω αυτή τη χώρα, διότι ζω ισότιμα, διότι με σέβεται».

Ερωτηση: Πώς είδατε, αλήθεια, την καλοκαιρινή, καθιερωμένη πια υστερία εναντίον των Aλβανών που ζουν στη χώρα μας;

Γ. Π. «Kάτι που δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος είναι ότι η εγκληματικότητα των Αλβανών είναι ίδια με τη γενική εγκληματικότητα. Δεν είναι διαφορετική, δεν είναι παραπάνω, είναι ίδια, λένε οι στατιστικές. Bέβαια ο χαρακτήρας του εγκλήματος μπορεί να είναι διαφορετικός. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε, να το καταλάβουν και οι υπηρεσίες του κράτους, ότι ο Αλβανός ο οποίος πήρε την πράσινη κάρτα αισθάνεται πια μέρος της κοινωνίας. Δεν είναι αντίπαλος. Αντίπαλος γίνεται αυτός που σπρώχνεται στο περιθώριο. Aν προσφέρεις τη δυνατότητα στον μετανάστη να ενταχθεί ισότιμα στην κοινωνία, θα σ το ανταποδώσει. Tο 99% θα σ το ανταποδώσει. Kάναμε ένα σωστό βήμα, αλλά χρειάζεται τώρα μια ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική».

Ερωτηση: Μήπως, τελικά, είναι λάθος που δεν προχωράτε στον διαχωρισμό της Eκκλησίας από το κράτος;

Γ. Π. «H ταύτιση κράτους και Eκκλησίας ξεκινά από το 21 που η θρησκεία είχε συμβάλει σημαντικά στην επανάσταση, αλλά αυτή τη στιγμή δεν βρισκόμαστε στο 21. Tο ότι η Eκκλησία και το κράτος είναι ένα ζημιώνει την εκκλησία, ζημιώνει το κράτος και βέβαια κάνει εκείνους τους λίγους Ελληνες που είναι άλλων θρησκειών να αισθάνονται ότι υπάρχει διάκριση και ανισότητα. Nα αναγνωρίσουμε, λοιπόν, την κυρίαρχη θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά να υπάρξει η αρχή της ανεξαρτησίας της θρησκείας στη χώρα μας. Kαι η δυνατότητα ελεύθερης επιλογής. Γεννιέσαι Ελληνας, γίνεσαι Ορθόδοξος. Γεννήθηκα Ελληνας και επέλεξα να είμαι Ορθόδοξος. Aυτή μπορεί να είναι μεγαλύτερη δύναμη και για τον Ελληνισμό και για την Ορθοδοξία. Πολλές φορές αυτό δεν το κατανοεί η Eκκλησία».

Ερωτηση: Τι πρέπει να γίνει το ΠΑΣΟΚ; Πιο εκσυγχρονιστικό; Πιο «παπανδρεϊκό»;

Γ. Π. «O καθένας ερμηνεύει αυτές τις λέξεις κατά το δοκούν. Tο θέμα είναι να απαντήσουμε στα προβλήματα με συγκεκριμένα έργα και ας κρίνουν οι άλλοι ποιος είναι τι. Ολοι μας, π.χ., παραδεχόμαστε ότι υπάρχει πρόβλημα με τη δημόσια διοίκηση, εγώ λοιπόν λέω: διοίκηση πιο αποτελεσματική, πιο τεχνοκρατική, με διαφάνεια και χωρίς διαφθορά, πιο λιτή, που να εξυπηρετεί αποκλειστικά τον πελάτη της, τον Ελληνα πολίτη. Mε προτεραιότητα στον άνεργο, στον συνταξιούχο, στη γυναίκα, στον μειονοτικό, στον νεολαίο. Aς πουν και οι άλλοι τι θέλουν και ας φύγουμε από τους τίτλους».

Ερωτηση: Σας ενοχλεί που ορισμένες απόψεις σας είναι μειοψηφούσες; Εχω στο μυαλό μου, λ.χ., τις τολμηρές σας θέσεις για τα ναρκωτικά.

Γ. Π. «Oι πολιτικοί, αγαπητέ μου, δεν είναι εδώ για να εκφράζουν τον μέσο όρο ούτε για να σύρονται από τις πλειοψηφίες. Aλίμονο. Tότε θα κάναμε μια καλή δημοσκόπηση για κάθε θέμα μικρό ή μεγάλο και θα είχαμε τις λύσεις. Oι πολιτικοί είναι για να ανοίγουν δρόμους».

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΚΛΙΚ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 1999

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΕΙ Ο Γ. Π. ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΑ ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΜΑΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΟΠΟΙΗΣΗ…

amphiktyon2008@freemail.gr

Posted in FYROM, Gay, ΜΚΟ, ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ, Ξενοφοβία, Ρατσισμός, Τουρκία, NEW AGE, Turkey, Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια »

ΤΟ ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙΟΥΔΑΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ(AJC)

Posted by satyrikon στο 16 Ιανουαρίου, 2009

phos_dees2

ΞΕΣΠΑΘΩΣΑΝ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΕΒΡΑΙΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» ΚΑΙ «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ» ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΓΙΑ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟ.

ΓΙΑ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΑ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΙΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ.

ΣΕ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΤΗΣ Η AJC-ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙΟΥΔΑΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ-ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ

ΤΟ ΚΙΣ-ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΙΣΡΑΗΛΙΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ-ΠΙΕΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΑΣΚΕΙΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΡΟΤΗΣΟΥΝ ΤΟ ΛΟΥΤΡΟ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ ΚΑΙ ΤOΝ ΦΡΙΚΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΧΙΛΙΩΝ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ

ΑΜΑΧΩΝ-ΚΥΡΙΩΣ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΩΝ-ΑΠΟ ΒΟΜΒΕΣ ΦΩΣΦΩΡΟΥ.

ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ!!!!

ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΟΝ

ΚΑΛΛΙΤΕΡΟ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΦΙΛΟΔΟΞΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ.

ΘΑΥΜΑΣΤΕ  ΕΠΙΣΗΣ ΤΟΝ

ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟ

ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ-ΥΠΟΥΡΓΟ ΑΜΥΝΑΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ.

ΔΕΙΤΕ

(ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΚΑΝΕΤΕ ΚΛΙΚ ΕΠΑΝΩ ΣΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ)

ΤΩΡΑ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ

ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙΟΥΔΑΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

UPDATE 21/01/09

Greek Jews criticise police for not protecting desecrated cemetery

Kristallnacht in Venezuela?

UPDATE 25/01/09

ADL Calls On European Leaders To Condemn Explosion Of Anti-Semitic Rhetoric

New York, NY, January 22, 2009 … The Anti-Defamation League (ADL) today called on leaders of several European countries to publicly condemn «the explosion of anti-Semitic rhetoric» and posters and banners with Nazi imagery and Holocaust comparisons seen and heard at anti-Israel demonstrations since the outbreak of hostilities in Gaza.

the outbreak of hostilities in Gaza

the outbreak of hostilities in Gaza

UPDATE 25/01/09

ΚΑΙ Η ΞΕΦΤΥΛΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

Θεσσαλονίκη: Εκδηλώσεις μνήμης για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων

Χαιρετισμό απηύθυναν ο υπουργός Μακεδονίας-Θράκης Σταύρος Καλαφάτης, ο πρεσβευτής του Ισραήλ Αλί Γιάχια, ο πρεσβευτής της Γερμανίας Βόλφανγκ Σουλτχάϊς, ο οποίος ανέγνωσε μήνυμα του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Γκούντερ Γκλόζερ, ο νομάρχης Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Ψωμιάδης, ο αντιδήμαρχος Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, εκ μέρους του δημάρχου Βασίλη Παπαγεωργόπουλου, ο πρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Μωϋσής Κωνσταντίνης και ο πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης Δαυίδ Σαλτιέλ.

Την κεντρική ομιλία έκανε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος επισήμανε ότι «όλοι υποκλινόμαστε στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος και ακούμε τη σιωπηλή κραυγή τους».

ΚΑΙ Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΗ ΑΥΞΗΣΗ

ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ  ΕΜΠΡΑΚΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Highest anti-Semitism rates in 2 decades


Posted in Bilderberg, Ισραήλ, Μπιλντερμπέργκ, Ρατσισμός, NWO, Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια »

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΙΤΗ,Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΗΜΙΤΗ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ

Posted by satyrikon στο 21 Δεκεμβρίου, 2008

ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΒΕΡΕΛΗ ΚΑΙ ΠΑΓΚΑΛΟΥ ΓΙΑ «ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ» ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΗΜΙΤΗ ΚΑΙ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΜΕ ΚΡΕΣΕΝΤΟ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΟΤΙ»ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΝΤΑΒΑΝΤΖΗΔΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΟΥΝ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΧΩΡΑ«

ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΞΕΦΤΥΛΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΤΑΓΩΝ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ «ΠΑΣΟΚ».

ΘΕΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΕΥΘΥΝΟΥΝ.

ΠΟΙΟΙ ?
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΜΕΣΩ ΕΥΡΩ-ΕΚΕΙ ΧΑΣΑΜΕ ΤΑ ΑΥΓΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΣΚΗΣΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΜΑΖΕΨΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΠΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΕΔΩΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΟΥΣΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ.

ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΣΗΜΙΤΗ

ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΛΕΕΙ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ -ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΣΤΗΝ ΤΙ-ΒΙ.

ΜΠΡΑΒΟ ΑΝΔΡΕΑ ΛΟΒΕΡΔΕ!!!!

ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΤΑΝΕΙ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ, Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ,ΤΟ ΜΗΤΣΟΤΑΚΕΙΚΟ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΑΜΕ ΣΤΗΝ ΜΑΠΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΗΜΙΤΗ ΤΩΡΑ.

ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΠΑΣΟΚ ΤΑ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΕΛΙΚΑ.

ΕΝΑ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΤΡΕΛΛΟΚΟΜΕΙΟ

ΠΟΥ ΡΑΒΕΙ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΑ ΓΚΑΛΟΠ-ΑΣΣΑΝΣΕΡ ΤΩΝ ΝΤΑΒΑΝΤΖΗΔΩΝ


Posted in Κ.Καραμανλής, Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Posted by satyrikon στο 21 Δεκεμβρίου, 2008

ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΠΛΑΝΑΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ:

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ.

ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΛΟΓΩ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΔΙΑΙΡΕΣΕΩΝ.

ΟΙ ΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΣΠΑΝΙΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΚΑΙ Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΠΑΣΟΚ.

ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΟΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΥΣΗ ΤΟΥΣ.

ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΑΛΛΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΠΑΘΕΙΣ ΘΕΑΤΕΣ ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΑΘΗΤΙΚΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.

ΕΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΣΕ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΩΧΡΙΟΥΝ ΤΑ ΝΕΟΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ.

ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΣΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΑΚΡΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ.

ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΑΡΘΡΟΥ ΤΟΥ

Guy Sorman

ΕΝΟΣ ΓΑΛΛΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ ,ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΗΣ»ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ  ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ» ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ  ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΚΑΡΝΤΙΑΝ  ΣΤΙΣ 20/12/08.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ

Συνέντευξη στο Ιταλικό πολιτικό περιοδικό «L’ Espresso»

ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ Γ.Α.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ» ΠΑΣΟΚ.

ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ

Δημοσιογράφος : Γιατί, σε μία περίοδο παγκόσμιας κρίσης που τροφοδοτεί την δυσαρέσκεια σε όλες τις περιοχές του πλανήτη, αυτή η έκρηξη βίας ξέσπασε ακριβώς στην Ελλάδα;

Γ. Α. Παπανδρέου: Η κρίση εδώ είναι πολύ πιο βαθιά. Μέχρι τώρα φάνηκε μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Εξαιτίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών καταστράφηκε το δίκτυο προστασίας, το οποίο στην διάρκεια των προηγούμενων σοσιαλιστικών κυβερνήσεων εγγυόταν επενδύσεις, υποδομές, ποιότητα στην διαχείριση της πρόνοιας και της παιδείας. Ο κόσμος χάνει την εμπιστοσύνη του σε ένα σύστημα εξουσίας, που ευνοεί τις πελατειακές σχέσεις και υποβοηθά την διαφθορά. Αυτοί που αντιμετωπίζουν περισσότερες δυσκολίες είναι οι νέοι, oι οποίοι έχουν στερηθεί και αυτά τα κοινωνικά προγράμματα που διευκόλυναν την έξοδό τους από το τούνελ των ναρκωτικών. Μετά την περικοπή των κονδυλίων, οι φοιτητές των δημοσίων ιδρυμάτων είναι εξοργισμένοι, γιατί ξέρουν ότι προορίζονται για ένα μέλλον προσωρινής εργασίας. “Εκατομμύρια δολάρια στους τραπεζίτες, σφαίρες για τους μαθητές”, είναι το σύνθημα που ακούγεται περισσότερο στις διαδηλώσεις. Αυτό που συνθέτει με τον καλύτερο τρόπο την απόσταση αυτής της κυβέρνησης από τα πραγματικά προβλήματα της χώρας. Ο νεοσυντηρητισμός είναι ένα μοντέλο αποτυχημένο. Όπως ο σοσιαλισμός υπονομεύτηκε από την κακή εικόνα της Σοβιετικής Ένωσης, έτσι η δημοκρατία υπέστη φθορά από τα λάθη του George Bush και των οπαδών του.

Δημοσιογράφος: Είστε επίσης Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Πώς κρίνετε την κατάσταση της υγείας της Αριστεράς στον κόσμο;

Γ. Α. Παπανδρέου: Θα έλεγα πως είναι ικανοποιητική. Κυρίως μετά τον θρίαμβο του Barack Obama στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος υπόσχεται να προωθήσει μια νέα εποχή μεγαλύτερης κοινωνικής δικαιοσύνης, και την αξιοποίηση νέων πηγών ενέργειας για τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής σε όλο τον πλανήτη. Όσον αφορά τον δικό μου συντονιστικό ρόλο, πιστεύω πως οι αξίες της σοσιαλδημοκρατίας αποτελούν το πιο κατάλληλο εργαλείο για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της σύγχρονης εποχής. Όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση, συγκροτήσαμε με τον Joseph Stiglitz, τον κάτοχο του βραβείου Νόμπελ για την οικονομία, μία επιτροπή για να μελετήσει τους δρόμους απεμπλοκής από το αδιέξοδο. Μετά τα τραγικά γεγονότα στη Βομβάη, είχα επαφές τόσο με τον Πρόεδρο του Πακιστάν, Ali Zardari, όσο και με την Πρόεδρο του κυβερνώντος κόμματος στην Ινδία, Sonia Gandhi, για να ετοιμάσουμε μαζί την «ατζέντα» εναντίον της τρομοκρατίας, επωφελούμενος της συμμετοχής αμφοτέρων στη Σοσιαλιστική Διεθνή. Χρειάζεται μια ευρεία συνεργασία για την αντιμετώπιση των σοβαροτάτων κρίσεων αυτών των ετών.

Posted in NWO, Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ο ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ «ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΧΟΡΗΓΙΑ» ΤΗΣ SIEMENS

Posted by satyrikon στο 5 Ιουνίου, 2008

Ο κ. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΕΞΟΠΛΙΣΕ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ

ΜΕ ΤΗΝ

«ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΧΟΡΗΓΙΑ»

ΤΗΣ SIEMENS.

ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ Ο ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ ΤΗΣ κ. ΝΤΟΡΑΣ ΛΟΓΩ

ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ

«ΕΥΓΕΝΙΚΗΣ ΧΟΡΗΓΙΑΣ»

ΤΗΣ SIEMENS.

ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΣΤΑ ΚΑΜΜΕΝΑ ΒΟΥΡΛΑ

ΕΔΕΧΘΗ

«ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΧΟΡΗΓΙΑ»

ΑΠΟ ΤΗΝ SIEMENS.

Ο ΔΙΚΟΣ ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΕΞΟΠΟΛΙΣΜΟΣ ΠΟΙΑΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ

ΕΙΝΑΙ

«ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΧΟΡΗΓΙΑ»?

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥ

ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ

ΤΙΣ ΧΟΡΗΓΙΕΣ.

ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΑ ΣΧΟΛΙΑ….

Posted in SIEMENS | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΝΑ ΜΕ ΤΙ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ Η «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ» ΤΗΣ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑΣ

Posted by satyrikon στο 20 Μαΐου, 2008

ΤΟ ΧΧΙΙΙ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ» ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΑΠΟ 30 ΙΟΥΝΙΟΥ ΕΩΣ 2 ΙΟΥΛΙΟΥ 2008.

ΔΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΜΕ ΤΙ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΟΙ «ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ» ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ.

ΤΟ ΥΠΕΡΚΕΙΜΕΝΟ ΘΕΜΑ :Global Solidarity: The courage to make a difference

ΤΑ ΕΠΙ ΜΕΡΟΥΣ ΘΕΜΑΤΑ:

ACTING NOW ON CLIMATE CHANGE: To achieve a sustainable world society

WORKING FOR A WORLD IN PEACE: To resolve conflicts and overcome instability

SETTING THE GLOBAL ECONOMY ON A NEW PATH: To bring growth and development with opportunities for all

GIVING MIGRATION A HUMAN FACE: To build a new migration agenda placing people first

ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΘΑ ΦΙΛΟΞΕΝΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΦΙΕΣΤΑ ΘΑ ΜΑΖΕΨΕΙ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΚΟΣΜΑΚΗ ΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΟΥΔΑΚΙΑ ΤΟΥ «ΛΑΟΥΤΖΙΚΟΥ» ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΣΟΥΝ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΕΔΩ

Posted in Global Warming, NWO | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ…..ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ Ο.Τ.Ε. ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ!!!

Posted by satyrikon στο 17 Μαΐου, 2008

ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΩΝ ΡΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΟΤΙ «ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΟΥΛΗΘΟΥΝ»

ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΙ ΟΤΙ Ο ΟΤΕ ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ ΦΤΗΝΑ.

ΔΗΛΑΔΗ ΑΝ ΟΙ ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΤΟΝ ΠΩΛΟΥΣΑΝ ΑΚΡΙΒΩΤΕΡΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΕΝΤΑΞΕΙ???

ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ!!!

Posted in Κ.Καραμανλής, OTE, Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΕΙΦΟΡΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Posted by satyrikon στο 16 Φεβρουαρίου, 2008

ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΥΜΕ ΑΣΥΣΤΟΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ BLACK OUT.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΑΛΛΑ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ ΕΣΤΩ ΚΙ ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΡΗ

Θυµίζει σχιζοφρένεια αυτό που ζει ο πλανήτης τους τελευταίους µήνες: ο µισός κόσµος πεθαίνει από τις πληµµύρες κι ο άλλος µισός από τη δίψα. Οι πληµµύρες έπνιξαν τη Γερµανία και τη Γαλλία, και οι υψηλότερες θερµοκρασίες των τελευταίων 22 ετών στη Μεσόγειο στοίχισαν τη ζωή σε 220 άτοµα, 300.000 έµειναν άστεγοι από καταρρακτώδεις βροχές στη Βόρεια Κορέα, οι µουσώνες στοίχισαν τη ζωή σε 4.000 ανθρώπους στην Ινδία, την ίδια στιγµή η έρηµος της Νεβάδα επεκτείνεται απειλητικά και στην Ιαπωνία θρηνούν νεκρούς από τον καύσωνα.

Ταυτόχρονα, σε Πελοπόννησο, Πάρνηθα, Πήλιο, Εύβοια εστίες φωτιάς ξεσπούσαν καθηµερινά σε ένα εφιαλτικό καλοκαίρι που όµοιό του δεν ξανάδε η χώρα. Τόποι απίστευτης οµορφιάς εξαφανίστηκαν. Σε τέτοιες στιγµές απόγνωσης τα media και οι πολιτικοί υποκριτικά κόπτονται για το τις πταίει και επιδίδονται σε ένα θέατρο εντυπώσεων µε αποδιοποµπαίους τράγους, από µηχανής θεούς και πόντιους πιλάτους, προσπαθώντας να αντλήσουν πολιτική υπεραξία από το θάνατο και να στρέψουν την κατακραυγή σε ανώδυνες οδούς.

Συγχρόνως, εδώ και µια δεκαετία µεγάλα έργα τρυπάνε βουνά, µετακινούνε ποτάµια και χτίζουν τσιµεντένια τείχη κατά µήκος του παραλιακού µετώπου της χώρας. Παράλληλα, εδώ και µια πενταετία καταστρώνεται το νοµικό οπλοστάσιο της αειφόρου ανάπτυξης που θεσµοποιεί και κατοχυρώνει µια άνευ προηγουµένου καταστροφή και λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος στο όνοµα της βιωσιµότητας των φυσικών πόρων για τις µελλοντικές γενεές. Αλλά εδώ και µια πεντηκονταετία η ιδεολογία της ανάπτυξης ενσωµατώθηκε στο φαντασιακό των πληθυσµών ως ο µόνος αδιαφιλονίκητος δρόµος για την ευτυχία και την ατοµική ευηµερία. Τους επόµενους µήνες στην Ευρύτερη Περιοχή της Θεσσαλονίκης θα συντελεστεί µια άνευ προηγούµενου ριζική µεταστροφή, καθώς µεγάλα αναπτυξιακά έργα αλλάζουν και διευρύνουν ανεξέλεγκτα τα ποιοτικά και ποσοτικά όρια του αστικού τοπίου. Σε τέτοιες στιγµές απόγνωσης είναι κρίσιµο το άνοιγµα µίας συνολικής συζήτησης για το αναπτυξιακό µοντέλο και το οικολογικό ζήτηµα.

κριτική στην ανάπτυξη

βιώσιµη – αειφόρος – άγρια – διαρκής – βίαιη – αποανάπτυξη – οικοανάπτυξη

Υπάρχουν λέξεις που συγκροτούν πόλους, που έλκουν ακατανίκητα το ετερογενές και το συνθέτουν ανάγοντάς το αβίαστα στο οµογενές και στο απλό. Μια τέτοια λέξη, είναι η «ανάπτυξη», η οποία δεν µπορεί να αποσυνδεθεί από τις λέξεις αύξηση, εξέλιξη, ωρίµανση: υποδηλώνει πάντοτε µια ευνοϊκή αλλαγή, ένα άλµα από το κατώτερο στο ανώτερο, από το απλό στο σύνθετο. Η ανάπτυξη φιλοδοξεί να ερµηνεύσει τα µυστήρια, να λύσει τους γρίφους, να καταργήσει τα ερωτήµατα.

Στις αρχές του περασµένου αιώνα, µετά την εποχή της αποικιοκρατίας, κυριάρχησε ο µύθος ότι όλα τα κράτη της γης ταξίδευαν τον ίδιο δρόµο ή ανέβαιναν την ίδια σκάλα της προόδου (στάδια ανάπτυξης). Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν ήταν ο µετρήσιµος και αναµφισβήτητος δείκτης ευτυχίας. Η οικονοµική ισχύς υλοποίησε επί του εδάφους την ουτοπία µεταφρασµένη σε εµπορεύµατα και εισοδήµατα. Οι κοινωνίες δεν είχαν παρά να συµµορφωθούν µε τις επιταγές της θεωρίας των σταδίων. Η θεωρία της ανάπτυξης βλέπει µια ιστορική γραµµικότητα όπου τα εξελικτικά στάδια είναι συνάρτηση του χρόνου. Τα στάδια της ανάπτυξης είναι η απόληξη της ιστορικότητας του Ένγκελς αλλά και η εκσυγχρονισµένη έκδοση της δαρβινικής εξέλιξης, της διαδοχής των τρόπων παραγωγής του Μαρξ, της προόδου του Διαφωτισµού. Ο άνθρωπος νιώθει ήδη από την Αναγέννηση ότι βρίσκεται στο επίκεντρο της εξέλιξης, η κοινωνία υποτάσσει τη φύση και κυριαρχεί επί αυτής. Η ισορροπία της φύσης τίθεται σε παρένθεση, τα οικοσυστήµατα ανατρέπονται, η βιολογική σφαίρα υποτάσσεται στην οικονοµική.

Ωστόσο, η έννοια της ανάπτυξης ήταν εξαρχής κυρίως µια ιδεολογική κατασκευή, και για να εγκαθιδρυθεί επινόησε παράλληλα τον αντίποδά της, την ιδεολογία της υπανάπτυξης, της φτώχειας. Ο πλανήτης µετατρέπεται σε ενιαίο γεωοικονοµικό χώρο και η υπανάπτυξη προβάλλει ως διανοητική κατασκευή που προηγείται χρονικά της ανάπτυξης – έχει νόηµα µόνο αφού ορισθεί και κυριαρχήσει στο πεδίο των ιδεών η ανάπτυξη. Με ένα περίεργο δε παιχνίδι του διαλεκτικού λόγου, αυτό συµβαίνει και στην πραγµατικότητα: η υπανάπτυξη έπεται χρονικά της ανάπτυξης σε όλα τα σηµεία του πλανήτη, αποτελεί συνέπειά της. Έτσι η φτώχεια άνθησε στη σκιά του πλούτου. Σε καµία περίπτωση η υπανάπτυξη δεν προηγήθηκε της ανάπτυξης· εφευρέθηκε ή κατασκευάστηκε από τους φορείς της. Δηµιουργείται η φτώχεια των άλλων, άποψη ενισχυµένη από µια λανθασµένη υπόθεση ότι οι κοινωνίες που βλέπουµε σήµερα ως εξαθλιωµένες και λιµοκτονούσες ήταν έτσι ανέκαθεν, µάλλον δεν ήταν έτσι ουδέποτε. Εντούτοις η ιδεολογία της ανάπτυξης µας επιβάλλει να βλέπουµε τους άλλους ως στατικούς και οµοιόµορφους, οι εξαθλιωµένες µάζες της Βοµβάης, οι λιµοκτονούντες του Λάγος και τα υποβαθµισµένα γκέτο των δυτικών µητροπόλεων σύµφωνα µε αυτήν την άποψη ήταν πάντοτε έτσι και όλοι τους οι όµοιοι είναι έτσι. Στην πραγµατικότητα η εξαθλίωση είναι νεαρότατη, πρόκειται για την άλλη όψη του νοµίσµατος της προόδου.

Ωστόσο, µε το τέλος του β΄ παγκόσµιου πόλεµου, περνώντας από µισό αιώνα απρόσκοπτης και διαρκούς ανάπτυξης, ήταν πλέον φανερή η ανεπανόρθωτη καταστροφή του περιβάλλοντος. Έτσι τη δεκαετία του ’70 τα αυτόνοµα κινήµατα σε Ευρώπη και Αµερική θέτουν µε δυναµικό τρόπο τα οικολογικά ζητήµατα αµφισβητώντας και σαµποτάροντας έµπρακτα το καπιταλιστικό µοντέλο ανάπτυξης. Άµεσες δράσεις, µαζικές πορείες δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών, καταλήψεις, σαµποτάζ και συγκρούσεις σε εργοτάξια πυρηνικών εργοστασίων, αγώνες ενάντια στην αποδάσωση και την καταστροφή βιοτόπων, ενάντια στην επέκταση αεροδροµίων, αυτοκινητοδρόµων και µεγάλων έργων υποδοµής. Ακόµα, µέσα στις µητροπόλεις ξεπηδούν κινήµατα καταλήψεων σπιτιών ενάντια στις γενικευµένες αναπλάσεις και τις πολιτικές γης. Ταυτόχρονα σπάνε οι διαχωρισµοί µεταξύ πολιτικού και προσωπικού και η «επανάσταση της καθηµερινής ζωής» µπαίνει στο επίκεντρο των κινηµάτων. Μεταξύ άλλων, ανανεώσιµες πηγές ενέργειας, χορτοφαγία, ανακύκλωση, ποδήλατα, κοµποστοποίηση, βιολογικές καλλιέργειες γίνονται καθηµερινότητα για χιλιάδες νέους στα κατειληµµένα εδάφη των δυτικών µητροπόλεων. Φαίνεται λοιπόν να κλονίζεται η κοινωνική νοµιµοποίηση του µεταπολεµικού αναπτυξιακού µοντέλου, και τα επόµενα χρόνια οι οικολογικές ιδέες θα βρουν γόνιµο έδαφος στα µικροµεσαία κοινωνικά στρώµατα των δυτικών κοινωνιών, το περιβάλλον και η ποιότητα ζωής των οποίων είχε υποβαθµιστεί δραµατικά. Θα ακολουθήσει στις αρχές της δεκαετίας του ’80 σηµαντική µερίδα νέων επιστηµόνων που κατήγγειλαν την άγρια καπιταλιστική ανάπτυξη και προειδοποιούσαν ότι σύντοµα ο πλανήτης πρόκειται να αντιµετωπίσει κρίση βιωσιµότητας.

Η απάντηση στην οικολογική και αναπτυξιακή κρίση δίνεται το 1987 µε την έκθεση Brudland 1 του ΟΗΕ που φιλοδοξεί να προσδώσει νόηµα σε µια νέου τύπου ανάπτυξη µε οικολογικό προσωπείο και την ονοµάζει βιώσιµη ανάπτυξη 2. Η «επιτροπή σοφών» επιβεβαιώνει τους κινδύνους που απειλούν τον πλανήτη και κουνά απειλητικά το δάκτυλο λέγοντας πως εάν επιµείνουν οι παρούσες τάσεις οικονοµικής δραστηριότητας, η ανθρωπότητα και ο έµβιος κόσµος δεν έχουν καµία ελπίδα. Αλλά ταυτόχρονα µε τις παραπάνω απειλές, η επιτροπή είχε έτοιµη την απάντηση. Η βιώσιµη ανάπτυξη θα δώσει τη λύση στα παγκόσµια προβλήµατα, λέει και κλείνει πονηρά το µάτι σε όσους διεκδικήσουν µερίδιο από την νέου τύπου ανάπτυξη. Βιοµήχανοι και συνδικάτα, εργοδότες και εργαζόµενοι, όλοι µπορούν, «αρκεί να προσέξουν» για να αποφευχθούν οι υπερβολές της µεταπολεµικής περιόδου. Υπάρχει θέση για όλους στον κοινό µας πλανήτη, αρκεί να ασπασθούν την νέα µαγική έννοια: «sustainable development». Φτάνουµε λοιπόν στο καρναβάλι ή αλλιώς Συνδιάσκεψη του Ρίο για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη τον Ιούνη του 1992 όπου χειροκροτήθηκε πως έκλεισε η ιστορική περίοδος της «εποχής της ανάπτυξης» για να περάσουµε στην νέα εποχή της «βιώσιµης ανάπτυξης».

Η ιστορία είναι γνωστή. Κάθε φορά που η αναπτυξιακή ιδεολογία υφίσταται έντονη κριτική µε βάση τα αρνητικά της αποτελέσµατα, το περίγραµµά της διαστέλλεται ώστε να συµπεριλάβει άγνωστες µέχρι εκείνη τη στιγµή ποιότητες. Έτσι της έχουν προσδοθεί κατά καιρούς διάφορα κοσµητικά επίθετα όπως «εναλλακτική», «δίκαιη», «ήπια», και πλέον «βιώσιµη – αειφόρος ανάπτυξη». Με τους όρους αυτούς επιχειρήθηκε να συµβιβαστούν τα ασυµβίβαστα: να επεκταθεί η ανάπτυξη ώστε να συµπεριλάβει έθνη, φυλές και κοινωνικές τάξεις απανταχού της γης, να γίνει «συµβατή µε τη περιβαλλοντική προστασία», να πάψει να αναλώνει τους φυσικούς πόρους, να γίνει διαρκής, βιώσιµη και αειφόρος, ανεξάρτητα από γεωγραφικούς, γεωφυσικούς, κοινωνικούς, κλιµατικούς και άλλους περιορισµούς. Στην πραγµατικότητα, η ανάπτυξη είναι και σήµερα αυτό που ήταν πάντοτε: συσσώρευση και αύξηση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Βέβαια λαµβάνεται πλέον υπ’ όψιν και η οικολογική διάσταση: «δεν υπάρχει ανάπτυξη χωρίς βιωσιµότητα και δεν υπάρχει βιωσιµότητα χωρίς ανάπτυξη». Η ιδεολογία της ανάπτυξης εµφανίζεται λοιπόν αποκαθαρµένη από όλες τις κατηγορίες των οικολογικών κινηµάτων, έτοιµη να αντεπιτεθεί. Διεθνείς οργανισµοί, υπουργεία και πολυεθνικές συναγωνίζονται για τη χρήση της µαγικής έννοιας. Τα άτια χλιµιντρίζουν ανυπόµονα, καθώς ένας νέος κύκλος κεφαλαιοποίησης της φύσης θα αντιµετωπίσει όλα τα δείνα. Αρκεί να προφέρεις τη λέξη «sustainable». «Όταν συνειδητοποιήσουµε ότι µπορούµε να βγάλουµε φράγκα καθαρίζοντας το περιβάλλον θα το κάνουµε». Η βιώσιµη ανάπτυξη είναι λοιπόν µια ιδιοφυής έννοια. Καταφέρνει να υποσχεθεί καταστροφή του περιβάλλοντος και ταυτόχρονα θεραπεία των κακών της παραδοσιακής ανάπτυξης. Η βελτιστοποίηση της καταστροφής αποτελεί τον µοναδικό τρόπο να γίνει η ανάπτυξη βιώσιµη. Οι τοπικές κοινότητες καλούνται επειγόντως να υιοθετήσουν τον πιο πάνω ρασιοναλισµό, βελτιστοποιώντας την αποδάσωση, τη διάβρωση, την απώλεια γενετικής ποικιλότητας. Όλοι επιχειρούν να βρουν αυτό το βέλτιστο σηµείο µέχρι το οποίο η καταστροφή της φύσης είναι επιτρεπτή!

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 µια ακόµα προσδοκώµενη επιτυχία του νέου όρου ήταν ότι ο εξωραϊσµός της ανάπτυξης µε τον έννοια της αειφορίας ήρθε να υποκαταστήσει ιδεολογήµατα που ξόφλησαν τους λογαριασµούς τους. Τείνει κυρίως να υποκαταστήσει την έννοια της οικοανάπτυξης και υπερβαίνει την «ισόρροπη», «κοινωνικά δίκαιη», «οικολογικά αποδεκτή». Όλες αυτές οι έννοιες επιχειρήθηκε κατά καιρούς να χρησιµοποιηθούν ως άλλοθι για την βαρβαρότητα της αναπτυξιακής διαδικασίας, τις οικολογικές καταστροφές και την κοινωνική αποδιάρθρωση. Σήµερα, η έννοια της αειφορίας συµπεριλαµβάνει µια σειρά από «πράσινες αρχές» µε βάση τις οποίες η προηγούµενη ανάπτυξη κρίνεται ως διαρκής –βίαιη και άγρια–, ενώ τώρα θα περάσουµε σε µια εποχή φιλική στο περιβάλλον. Βασικές αρχές το τρίπτυχο Οικονοµική Ανάπτυξη – Κοινωνική Δικαιοσύνη – Προστασία του Περιβάλλοντος, και οι αντίστοιχες επιδιώξεις για διεθνοποίηση και χωρική συνοχή, ανταγωνιστικότητα και καινοτοµία, ισότητα ευκαιριών και κοινωνική συνοχή, οικολογική ισορροπία και ποιότητα ζωής.

Ταυτόχρονα, βρισκόµαστε στην εποχή που παρακµάζει η κινηµατική διάσταση του οικολογικού χώρου, πολλά στελέχη του επαγγελµατοποιούνται καταλαµβάνοντας κρατικές θέσεις και η θεσµοποίησή του φτάνει στο σηµείο που αρκετά πράσινα κόµµατα συµµετέχουν σε κυβερνητικούς συνασπισµούς. Το πολιτικό κατεστηµένο αγκάλιασε λοιπόν τον νέο όρο στερώντας τον από το πρωταρχικό του νόηµα: την οικολογική σταθερότητα. Σήµερα, ο όρος βιώσιµη ανάπτυξη δεν διακυβεύει την ουσία της αναπτυξιακής λογικής αλλά την εµπλουτίζει. Ο πράσινος καπιταλισµός, συνδυάζοντας καινοτοµία και αφοµοίωση των οικολογικών αιτηµάτων, και προσθέτοντας στην ανάπτυξη κοσµητικά επίθετα, µοιάζει ο αδιαµφισβήτητος νικητής. Ωστόσο, το γεγονός ότι το οικολογικό λεξιλόγιο απόκτησε σταδιακά κυρίαρχη θέση αυτοαναιρείται από τη στιγµή που το επαναστατικό του κήρυγµα απορρίπτεται.

Κυβερνήσεις, συνδικάτα, το επιστηµονικό και βιοµηχανικό λόµπι υιοθετούν το οικολογικό λεξιλόγιο κάνοντάς το κιµά στα αδηφάγα δόντια ενός τροχού που επιµένει να περιστρέφεται. Έτσι, ενώ η βιοµηχανία έβλεπε µέχρι τώρα το περιβάλλον ως ένα ενοχλητικό εµπόδιο για την πραγµάτωση κερδών, σήµερα αντιλαµβάνεται ότι µπορεί να αποτελέσει τον κινητήριο µοχλό µιας νέας τεχνολογικής επανάστασης. Υβριδικά πράσινα αυτοκίνητα, ανανεώσιµες πήγες ενέργειας, πράσινη τεχνολογία, έξυπνες οικολογικές συσκευές, και η οικολογική βιοµηχανία στην Ε.Ε. αυξάνεται κατά 8% κάθε χρόνο.

Ταυτόχρονα, η αφοµοίωση των οικολογικών αιτηµάτων προχωράει σε µεταµοντέρνες εκδοχές Οι µεγαλύτερες εταιρείες «πρασινίζουν» την επικοινωνιακή τους πολιτική: η Virgin συνδράµει µε 3 δισ. δολάρια στην ανάπτυξη ανανεώσιµων πηγών ενέργειας, η Wal-Mart αντικαθιστά τον στόλο των αυτοκινήτων της µε υβριδικά και διανέµει 60.000 ηλεκτρικούς λαµπτήρες χαµηλής κατανάλωσης στους εργαζόµενούς της, η ΙΚΕΑ θέτει ως στόχο τη χρήση ανανεώσιµων πηγών ενέργειας για την ηλεκτροδότηση των καταστηµάτων της ως το 2012, η πετρελαϊκή Royal Dutch Shell ανακοινώνει επενδύσεις στην αιολική και την ηλιακή ενέργεια και η ΒΡ έβαλε τον ήλιο στο εµπορικό της σήµα. Οι πωλήσεις βιολογικών προϊόντων γνωρίζουν αλµατώδη αύξηση και ο οικοτουρισµός γίνεται η νέα βαριά αλλά και έξυπνη βιοµηχανία των δυτικών µεσογειακών χωρών. Τέλος, οι παλαιές οικοκοινότητες των ριζοσπαστών αναρχοοικολόγων µοιάζουν γραφικές µπροστά στις οικολογικές µεταπόλεις του 21ου αιώνα. Το 2010 θα είναι έτοιµη η πρώτη οικολογική πράσινη πόλη στον πλανήτη η οποία θα µπορεί να φιλοξενήσει 500.000 «οικολογικούς κατοίκους» στην Κίνα του «πράσινου δρόµου» και των «πράσινων ολυµπιακών», αλλά και των µεγαλύτερων οικολογικών εγκληµάτων και των 50.000 κοινωνικών συγκρούσεων µόνο για το 2006 µε αφορµή περιβαλλοντικά προβλήµατα. Έως το 2020 αναµένονται 30 παρόµοιες πόλεις σε όλο τον κόσµο.

Θα ακολουθήσουν, τέλος, η ενεργοποίηση του πρωτοκόλλου του Κιότο (2005) που θα απαντήσει στο εάν ο καπιταλισµός µπορεί να γίνει οικολογικός, µετατρέποντας τον πλανήτη σε ενιαία «αγορά ρύπανσης» η οποία διαχειρίζεται το διεθνές χρηµατιστήριο-εµπόριο ρύπων, και περιλαµβάνει πράσινους φόρους, οικολογικά πρόστιµα, «δικαιώµατα στη ρύπανση» και «παραδείσους ρύπανσης». Το πρωτόκολλο προβλέπει µείωση των θερµοκηπιακών αερίων κατά 5,2% έως το 2012 σε σχέση µε τα επίπεδα του 1990, και ως µηχανισµό ρύθµισης υιοθετεί την αγοροπωλησία ρύπων µε βάση την οποία µια εταιρεία ή ένα κράτος µπορεί να πουλήσει και να αγοράσει δικαιώµατα ρύπανσης. Δηµιουργείται λοιπόν µια νέα γενιά εταιρειών, οι «πιστωτές άνθρακος», η οποία κερδίζει µυθικά πλούτη επενδύοντας στην οικολογική ευαισθησία προσώπων και επιχειρήσεων. Όσοι υπερκαταναλώνουν ορυκτά καύσιµα συµβάλλοντας στην κλιµατική αλλαγή µπορούν να εξαγοράσουν την περιβαλλοντική τους αµαρτία προσφέροντας ένα χρηµατικό ποσό, κάτι σαν οικολογικό πρόστιµο, προκειµένου να επενδυθεί σε ανανεώσιµες πηγές ενέργειας. Όλοι λοιπόν τζογάρουν στο πράσινο. Έτσι τα δάση ανάγονται σε «απορροφητήρες» των εκποµπών διοξειδίου του άνθρακα και αγοράζονται από εταιρείες ώστε να δικαιολογούν τις εκποµπές ρύπων σε άλλα σηµεία του πλανήτη. Δηµιουργείται µια νέα γεωγραφία της ρύπανσης. Στο όνοµα της «καθαρής ανάπτυξης» η φύση εµπορευµατοποιείται και η κλιµατική αλλαγή µετατρέπεται σε µπίζνα. Η «δηµιουργική» καταστροφή του περιβάλλοντος συνεχίζεται µε τον «πράσινο πυρετό» να αναζωογονεί τον καπιταλισµό.

η χρεοκοπία της ανάπτυξης και η βιοπολιτική ανάπτυξη εκτάκτου ανάγκης

Ήδη από τη δεκαετία του ’80 αναγγέλθηκε η χρεοκοπία της οικονοµικής θεωρίας της ανάπτυξης και τώρα πολλοί υποστηρίζουν ότι βρισκόµαστε στην τελική φάση απόρριψής της. Στην τελευταία σύνοδο των G8 στη Γερµανία δεν αναφέρθηκε κανείς σε αυτήν. Ούτε οι διεθνείς οργανισµοί, όπως ΔΝΤ, ΠΟΕ, ή η Παγκόσµια Τράπεζα ασχολούνται πλέον µαζί της. Όλοι φοβούνται ότι η συνέχιση του αναπτυξιακού µοντέλου που έχει ως συνέπεια την κλιµατική αλλαγή µπορεί σαν οικολογική βόµβα να προκαλέσει διεθνή οικονοµική καταστροφή ισοδύναµη µε το κραχ του 1929. Αυτό ωστόσο που επιβιώνει είναι η ανάπτυξη µε «επιθετικό προσδιορισµό». Η «βιώσιµη» ή η «αειφόρος» ανάπτυξη είναι η πιο επιτυχής έκφραση στο µαστόρεµα των λέξεων. Αυτή που σέβεται τη φύση και τον άνθρωπο και θα πετύχει την ευηµερία µέσα από την «καλή» µεγέθυνση. Δεν πρόκειται όµως απλώς για ένα παιχνίδι των λέξεων…

Ενώ λοιπόν πολλοί διαισθάνονται ότι η ιδέα της ανάπτυξης δεν αποτελεί παρά ένα σκελετικό αποµεινάρι στο διανοητικό τοπίο, η αντίσταση της κυρίαρχης αυτής ιδεολογίας την καθιστά κάτι πολύ περισσότερο από ένα µνηµείο στους θεούς του 20ου αιώνα. Εάν η ανάπτυξη χρησιµοποιείται σήµερα για να µας προστατεύσει από την ανάπτυξη, ο κύκλος έχει κλείσει, η έννοια αυτή βρίσκεται ήδη θρυµµατισµένη στο έδαφος. Τα ιδεολογικά ερείπια του σύγχρονου κόσµου κλείνουν εντούτοις τη µατιά µέσα στο αποψιλωµένο τοπίο στην νέου τύπου ανάπτυξη. Ο καπιταλισµός αναγεννιέται µέσα από τις στάχτες του.

Από το «Βρισκόµαστε µπροστά σε µία εδαφική τροµοκρατία», δήλωση του προέδρου της «Ευρωπαϊκής Επιτροπής για ζητήµατα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ασφάλειας» αναφορικά µε τις φονικές πυρκαγιές στη Μεσόγειο, µέχρι την «ασύµµετρη απειλή» της ελληνικής κυβέρνησης είναι φανερή η διεύρυνση του «κράτους πληθυσµού» µε επιπρόσθετα βιολογικά χαρακτηριστικά. Ο πλανήτης εισέρχεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, όλοι το γνωρίζουν. Το ενδιαφέρον όµως είναι ότι οι «οικολογικές καταστροφές» βαφτίζονται «εθνικές τραγωδίες» και το κράτος βγαίνει ενισχυµένο µέσα από τον βιολογικό θάνατο. Η βιοπολιτική διαχείριση όχι µόνο των πληθυσµών αλλά όλων των ζωντανών οργανισµών µπαίνει σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και ενισχύεται η εγγραφή της ζωής στην κρατική εξουσία. Ο πλανήτης, ωστόσο, γυµνός από βιοπολιτικά και περιβαλλοντικά δικαιώµατα, φαίνεται όλο και περισσότερο ανίσχυρος να απαντήσει καθώς η έµβια ζωή υπάγεται και ενσωµατώνεται σταδιακά και καθ’ ολοκληρία στους µηχανισµούς, στους υπολογισµούς και στα σχέδια της εξουσίας. Η αειφόρος ανάπτυξη, κατασκευάζοντας σύνορα µεταξύ ζωής και θανάτου, διαρρηγνύει τον βιοπολιτικό ιστό του πλανήτη και γίνεται ο δούρειος ίππος για την άλωση όλων των έµβιων οργανισµών. Ίσως κάνοντας παραλληλισµό των όρων του Agamben από τη «γυµνή ζωή» του homo sacer θα πρέπει να µιλάµε πλέον για τον «γυµνό πλανήτη» του «καπιταλισµού της καταστροφής». Ο γυµνός πλανήτης είναι η φονεύσιµη, άθυτη αλλά και ιερή ζωή των οικοσυστηµάτων της φύσης και του ανθρώπου που µπορεί να θανατωθεί και να εξαλειφθεί ατιµωρητί.

Ο καπιταλισµός χρεοκοπηµένος από όλες τις πρότερες ιδεολογίες του διαφωτισµού περί ατοµικής ελευθερίας, ισότητας στις επιλογές και ευτυχίας, αλλά διαβλέποντας και τα όρια της µετανεωτερικής ιδεολογίας της ασφάλειας, αρχίζει να χρησιµοποιεί πλέον την οικολογική κρίση και τις περιβαλλοντικές καταστροφές ως την κατάσταση πλήρους αποπροσανατολισµού. Οι απρόσµενες συµφορές ανοίγουν ένα πολύ βολικό παράθυρο για να προωθηθούν πολιτικές που δεν µπορούσε το κράτος να προωθήσει υπό φυσιολογικές συνθήκες. Εργαλείο σε αυτή τη στρατηγική αποτελεί η βιώσιµη – αειφόρος ανάπτυξη, η οποία µε τους µηχανισµούς χαρτογράφησης, αποκλεισµού και περίληψης της έµβιας ζωής επανακωδικοποιεί την κατάσταση εξαίρεσης επεκτείνοντάς την σε όλες τις µορφές της ζωής. Η άνοδος της κατάστασης εξαίρεσης όπως εµφανίστηκε µε τον πόλεµο ενάντια στην τροµοκρατία επεκτείνεται τώρα στον ολοκληρωµένο έλεγχο του πλανητικού περιβάλλοντος. Το «δόγµα του σοκ» και ο «καπιταλισµός της συµφοράς» στόχο έχουν την βιοπολιτική εκµετάλλευση ενός κατακλυσµιαίου γεγονότος, που προκαλεί στη χώρα και στους πολίτες ένα τεράστιο και ενίοτε αξεπέραστο σοκ. Μιλάµε για έναν πόλεµο, και όλο και πιο συχνά για µια µεγάλη φυσική καταστροφή (όπως οι πρόσφατες πυρκαγιές). Έτσι, στο όνοµα της περιβαλλοντικής προστασίας νοµιµοποιείται το ολοκαύτωµα.

Ενώ λοιπόν η είσοδος της οικολογίας στην πολιτική σφαίρα ξεκίνησε από τα κινήµατα χειραφέτησης και αυτονοµίας, σήµερα η πολιτική κρατική διαχείριση του περιβάλλοντος επεκτείνει την βιοπολιτική ετερονοµία. Η πολιτικοποίηση όλων των έµβιων οργανισµών σηµατοδοτεί τη νέα ριζική µεταβολή. Η αειφόρος – βιώσιµη ανάπτυξη είναι µέρος της σύγκρουσης για βιοεξουσία, διότι ο πλανήτης στο σύνολό του παρουσιάζεται όχι πλέον ως το αντικείµενο αλλά ως το υποκείµενο της πολιτικής εξουσίας. Το νέο βιοπολιτικό σώµα συµπεριλαµβάνει όλους τους έµβιους οργανισµούς, αλλά επίσης εγκολπώνει όλο και περισσότερο τα ενεργειακά αποθέµατα, τα αποθέµατα νερού, τα προστατευτικά στρώµατα της ατµόσφαιρας. Τα παραπάνω αποτελούν και τα βιοµετρικά συστατικά του θυσιαστηρίου σώµατος του γυµνού πλανήτη. Το διακύβευµα είναι λοιπόν η διεκδίκηση και απελευθέρωση του βιοπολιτικού πλανήτη. Η απόφαση για την γυµνή ζωή του πλανήτη θα αποτελεί το πολιτικό κριτήριο για τα επόµενα χρόνια, και αυτό διότι η αµφισβήτηση των ιδιοτήτων της ζωής προκαλεί µια σχεδόν βιολογική διεκδίκηση του ανήκειν. Ο κίνδυνος να µετατραπεί ο πλανήτης σε ένα πειραµατικό βιοπολιτικό στρατόπεδο είναι ορατός. Και αυτό διότι η γυµνή ζωή του πλανήτη λαµβάνει τη µορφή της εξαίρεσης, δηλαδή διατηρείται ως κάτι το οποίο περιλαµβάνεται µόνο διαµέσου µιας εξαίρεσης. Το τεχνητό περιβάλλον των αστικών τοπίων γίνεται ο κυρίαρχος κανόνας και η φύση το υποκείµενο της καταστολής, της απέλασης ή της απρόβλεπτης λαθραίας εξέγερσης.

Το ερώτηµα, έχει πραγµατικά ανάγκη ο πλανήτης να πολιτικοποιηθεί ή µήπως το πολιτικό στοιχείο εµπεριέχεται εντός του ως ο πλέον πολύτιµος πυρήνας του, θα δώσει την απάντηση στο αναπτυξιακό µοντέλο των επόµενων δεκαετιών.

σύντοµη κριτική της ανάπτυξης στην Ελλάδα

Θα εξετάσουµε το αναπτυξιακό παράδειγµα της Ελλάδας του τελευταίου µισό αιώνα. Στην διχασµένη µεταεµφυλιακή Ελλάδα για να εξασφαλιστεί η κοινωνική συνοχή επινοείται το σχέδιο της αντιπαροχής ως εδαφική και πολιτική επέκταση του σχεδίου Μάρσαλ για τον καπιταλιστικό δρόµο ανάπτυξης της χώρας. Η ιδεολογία της ανάπτυξης, η ενίσχυση της µικροϊδιοκτησίας και η εµφάνιση των πρώτων καταναλωτικών αγαθών προσέδωσαν ένα ανταγωνιστικό όραµα στον πληθυσµό απέναντι στις κοµµουνιστικές απειλές και αποτέλεσαν το εργαλείο του κράτους ώστε να διαχειριστεί την οργή, τις φοβίες και τις ανασφάλειες ενός κόσµου µε ανοιχτές τις πληγές του εµφυλίου και έχοντας ακόµα αιχµαλώτους σε ξερονήσια. Η επιλογή της άναρχης αυθαίρετης ανάπτυξης των µεταεµφυλιακών πόλεων ήταν σαφώς το πιο πετυχηµένο κρατικό µέσο διαχείρισης των κοινωνικών συγκρούσεων. Η στρατηγική των αυθαιρέτων γέννησε µια ιδιότυπη µορφή αστικής «κοινωνικής αυτοοργάνωσης» που αντικατέστησε τις πρότερες αγροτικές µορφές αλληλεγγύης αλλά ταυτόχρονα ενίσχυσε και το πελατειακό κράτος. Κατά κάποιον τρόπο το κράτος για αρκετές δεκαετίες χρησιµοποίησε το έντονο έλλειµµα νοµιµοποίησης του µεταεµφυλιακού πολιτικού συστήµατος επιτρέποντας την αυθαίρετη δόµηση ως µέσο οικονοµικής και κοινωνικής αναζωογόνησης. Η βαθιά δυσπιστία απέναντι στο κράτος και η κοινωνική αποδοχή της παραβατικότητας ενίσχυσε την ατοµική πρωτοβουλία και ο κατασκευαστικός τοµέας µέσω της ανοχής της παρανοµίας έγινε η κινητήριος δύναµη του ελληνικού καπιταλισµού. Έτσι λοιπόν φτάνει το 1969 η Ελλάδα να κατέχει την πρώτη θέση στην κατασκευή σπιτιών στον «καπιταλιστικό κόσµο», χωρίς φυσικά να υπάρχει καµία περιβαλλοντική πολιτική. Βιάζοντας το αστικό τοπίο αυξάνονται υπέρµετρα οι συντελεστές δόµησης, οι καλύψεις των οικοπέδων, τα ύψη των κτιρίων, χωρίς να υπάρχει καµία µέριµνα για κοινόχρηστους και κοινωφελείς χώρους, χτίζονται τα ρέµατα, καταπατούνται οι παραλίες, µολύνεται και υποβαθµίζεται το χερσαίο και θαλάσσιο περιβάλλον της χώρας.

Ταυτόχρονα, η µαζική εισροή των εξαθλιωµένων αγροτικών πληθυσµών στις πόλεις οφείλεται σε ένα πλέγµα διαρθρωτικών µεταβολών στη γεωργία, στην τριτογενοποίηση της οικονοµίας και την αποδιάρθρωση των κοινωνικών δοµών της υπαίθρου. Καθώς η αναπτυξιακή διαδικασία πόλωσε τον γεωγραφικό χώρο, το επιπλέον χρήµα που συσσωρεύτηκε στα αστικά κέντρα δηµιούργησε προσδοκίες εύκολου πλουτισµού. Επίσης, συγκεντρώνονται στις πόλεις οι εξυπηρετήσεις, οι κοινωνικές παροχές, η πολιτική ισχύς, οι πολιτιστικές διέξοδοι, οι δηµόσιες επενδύσεις και ταυτόχρονα διογκώνεται ακόµα περισσότερο το πελατειακό κράτος. Αυτή η υπερσυγκεντρωτική διαδικασία και ο έλεγχος του πληθυσµού µέσω της διαπλοκής, της ανοχής αλλά και του δέλεαρ της αυθαίρετης δόµησης είναι η αιτία της πληθυσµιακής γιγάντωσης της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και όχι η περιορισµένης κλίµακας εκβιοµηχάνιση. Εξάλλου, από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, η χωροθέτηση των αστικών λειτουργιών της χώρας σχεδόν αποκλειστικά στην πρωτεύουσα υπακούει περισσότερο στη λογική του πειθαρχικού βιοπολιτικού κράτους ελέγχου της εποχής της αποικιοκρατίας. Οι µεγάλες ευρωπαϊκές δυνάµεις εγκατέστησαν τις πρώτες αποικιακές πόλεις µε κριτήρια διεισδυτικότητας και ελέγχου, ώστε αφενός να γίνεται δυνατή η εκµετάλλευση των πρώτων υλών (και γι’ αυτό όλα τα δίκτυα υποδοµής της χώρας καταλήγουν στην πρωτεύουσα) και αφετέρου να υπακούει στις απαιτήσεις της οικονοµικής αποδοτικότητας η πρωτογενής επεξεργασία και µετέπειτα εξαγωγή τους. Αδιαφορία λοιπόν για την αστική ανάπτυξη της ενδοχώρας, ερήµωση της υπαίθρου και δηµιουργία ενός ελεγχόµενου προλεταριάτου στο υπερτροφικό κέντρο, το οποίο χρησιµοποιείται ως διαµετακοµιστικός κόµβος για την µεταφορά των αγροτικών κυρίως πρώτων υλών στις δυτικές µητροπόλεις. Η πολιτική σταθερότητα αυτού του µοντέλου ανάπτυξης επιτυγχάνεται τόσο µε αστυνοµικές µεθόδους, δηλαδή µε την ανάδυση ολοκληρωτικών δικτατορικών καθεστώτων, αλλά κυρίως µέσω ενίσχυσης της ατοµικής ιδιοκτησίας και των εξαρτήσεων του πληθυσµού από την πελατειακή δοµή του πολιτικού συστήµατος.

Θα ακολουθήσει η δεκαετία του ’80 µε την οικολογική προβληµατική να εµφανίζεται στο προσκήνιο περισσότερο «από τα πάνω», εισαγόµενη από τις αρχές περιβαλλοντικής προστασίας της ΕΟΚ, παρά από την ίδια την κίνηση των υποκειµένων των οποίων η πολιτικοποίηση περιορίζεται κυρίως σε εργατικούς, φοιτητικούς και αντιιµπεριαλιστικούς αγώνες. Το οικολογικό κίνηµα ήταν πάντα ισχνό στην Ελλάδα και δεν είναι υπερβολή να πούµε ότι η νοµοθεσία της εποχής υπερβαίνει σε περιβαλλοντική ευαισθησία τις καθηµερινές αναζητήσεις του κοινωνικού σώµατος. Ταυτόχρονα, το σοσιαλδηµοκρατικό κράτος ενσωµατώνει την επιστηµονική ελίτ της αριστεράς και προβάλλεται για πρώτη φορά µια ανάπτυξη µε ανθρώπινο πρόσωπο. Το ρυθµιστικό του 1983 µε τίτλο «Αθήνα και πάλι Αθήνα» είναι χαρακτηριστικό, αφού ανάµεσα στα άλλα πρότεινε την «κατάλυση της ταξικής διάρθρωσης της πόλης και τη δηµιουργία επιτροπών γειτονιάς». Βέβαια πολύ γρήγορα η διαβρωτική επήρεια της εξουσίας και οι αναγκαίοι συµβιβασµοί εκτόνωσαν αυτόν τον ψευδεπίγραφο επαναστατικό οίστρο ώστε στο τέλος αυτό που απόµεινε ήταν κάποιες αναπλάσεις περιοχών ή αναπαλαιώσεις, και η συντήρηση νεοκλασικών και βιοµηχανικών κτιρίων. «Η υποστήριξη µάλιστα τέτοιων εγχειρηµάτων και η µετατροπή τους σε πολυχώρους τέχνης από την αριστερά, δεν έκανε τίποτα άλλο από το να διεκδικεί το µεσολαβητικό της ρόλο στη συλλογική µνήµη του προλεταριάτου» 3.

Φτάνοντας στη νέα χιλιετία αρχίζει να οργανώνεται για πρώτη φορά ο στρατηγικός χωροταξικός σχεδιασµός της χώρας µε την εκπόνηση αναπτυξιακών χωροταξικών πλαισίων, µε πρώτο το Ειδικό Χωροταξικό Αειφόρου Ανάπτυξης Καταστηµάτων Κράτησης 4 και θα ακολουθήσουν το χωροταξικό για τον Τουρισµό, για τις Ανανεώσιµες Πήγες Ενέργειας, για την Βιοµηχανία και τέλος το Εθνικό Χωροταξικό. Όλα τα παραπάνω χωροταξικά υπογραµµίζονται από αλαζονικούς τίτλους για την προστασία του περιβάλλοντος και την αειφόρο ανάπτυξη.

Ενδεικτικά, αρκεί να αναφερθούµε στο χωροταξικό τουρισµού, σύµφωνα µε το οποίο η παραθεριστική κατοικία είναι πρώτιστη αναπτυξιακή προτεραιότητα και στρατηγική επιλογή για τη µετάβαση του ελλαδικού χώρου στο µοντέλο “Φλόριδα της Ευρώπης”. Σύµφωνα µε τις εκτιµήσεις του «υπάρχουν 4.000.000 αλλοδαποί υποψήφιοι αγοραστές για εξοχικές κατοικίες, µε πρώτο πλάνο ανέγερσης 1.000.000 κατοικίες». Υπολογίζεται ότι τα επόµενα χρόνια πάνω από 10 δις ευρώ θα δαπανηθούν από εγχώριες και ξένες κατασκευαστικές εταιρείες. Έτσι λοιπόν προωθείται η µαζική τσιµεντοποίηση των ακτών και των ορεινών όγκων (επιτρέπεται η κατασκευή ιδιωτικών χωριών µε συντελεστές τετραπλάσιους της εκτός σχεδίου δόµησης). Πρόκειται για καταστροφή µε κρατική επιδότηση. Επίσης, ακατοίκητα νησιά και βραχονησίδες που αποτελούν κιβωτούς φυσικού πλούτου κινδυνεύουν να γίνουν αγκυροβοληµένα κρουαζιερόπλοια. Ουσιαστικά, µε το χωροταξικό τουρισµού όλο το παραλιακό µέτωπο της χώρας αποτελεί µία δυνάµει ζώνη πολεοδόµησης. Αλλά ακόµα και οι περιοχές που «προστατεύονται» από τη συνθήκη Natura (υδροβιότοποι, δέλτα ποταµών, δασικές περιοχές) µπορούν να υποστούν τουριστικές επενδύσεις, αν οι επιχειρηµατίες δώσουν «κάτι παραπάνω», δηλαδή ένα επιπλέον τέλος. «Σε λίγο η εποχή των rooms to let θα φαίνεται αγροτουρισµός» επισηµαίνει ο µελετητής του χωροταξικού για τον τουρισµό, ο οποίος µάλιστα διαχωρίζει τη θέση του από το τελικό σχέδιο λέγοντας ότι «πρόκειται για χωροταξικό κατασκευών, real estate και όχι τουρισµού», το οποίο ακολουθεί το ισπανικό µοντέλο 5 που οδήγησε στην καθολική τσιµεντοποίηση των µεσογειακών ακτών της ιβηρικής (στο 90% εκτιµάται) µε πρόσκαιρα οικονοµικά οφέλη και µακροπρόθεσµες δυσµενείς συνέπειες ερηµοποίησης. Στην ουσία, πριµοδοτείται η τουριστική µονοκαλλιέργεια και η άγρια ανάπτυξη υπό τον υποκριτικό τίτλο της αειφορίας και της βιωσιµότητας.

Παράλληλα, µε το χωροταξικό βιοµηχανίας διευρύνεται η γεωγραφική βάση της βιοµηχανίας καθώς επεκτείνονται και δηµιουργούνται νέες βιοµηχανικές περιοχές. Επίσης εντατικοποιούνται οι υποστηρικτικές µεταλλευτικές και λιµενικές δραστηριότητες, αλλάζοντας τις χρήσεις γης ακόµα και σε δασικές περιοχές ή σε περιοχές υψηλής περιβαλλοντικής προστασίας (Natura) όταν πρόκειται για επενδύσεις εθνικού συµφέροντος (χαρακτηριστικό το παράδειγµα των µεταλλείων χρυσού στη Β. Χαλκιδική).

Φυσικά, σε όλα τα παραπάνω χωροταξικά τονίζεται ότι τα έργα πρέπει να συνοδεύονται από περιβαλλοντικές µελέτες, οι οποίες βέβαια δεν είναι τίποτα άλλο από τυποποιηµένα συγχωροχάρτια, απαραίτητα πιστοποιητικά οικολογικών φρονηµάτων που δικαιολογούν µονάχα τους εργολήπτες. Σχεδόν όλα τα µεγάλα έργα µιλούν για την οικολογική τους διάσταση, µετριάζουν τις επιπτώσεις στο περιβάλλον, εξυµνούν την κοινωνική τους προσφορά. Τα παραπάνω λοιπόν «αειφόρα χωροταξικά» βασίζονται στη λογική ότι «Πρέπει να δοθεί χώρος στις επενδύσεις και να βρούµε τα όρια στα οποία θα κινηθεί η προστασία του περιβάλλοντος» 6. Ίσως λοιπόν συνέπεια του παραπάνω ρασιοναλισµού αποτελούν και οι πυρκαγιές που κατέκαψαν την Πελοπόννησο, οι οποίες εάν δεν υπήρχαν έπρεπε να εφευρεθούν ώστε να εφαρµοστεί το οικο-καταστροφικό θεσµικό πλαίσιο του χωροταξικού για τον τουρισµό. Εάν λοιπόν τις δεκαετίας του ’70-’80 η κρατική ρύθµιση αφορούσε κυρίως την µικροκλίµακα της πολεοδοµικής οργάνωσης του χώρου, περνάµε στην νέα χιλιετία όπου δίνεται κυρίως βαρύτητα στην χωροταξία και στην συνολική ρύθµιση των εδαφών της χώρας. Οι επιστήµες της χαρτογραφίας, της γεωλογίας, της ανθρωπογεωγραφίας, των οικονοµικών επιστηµών, της τοπογραφίας καταγράφουν, µετρούν και αναλύουν τους φυσικούς, πολιτιστικούς, ενεργειακούς και αρχαιολογικούς πόρους της χώρας. Η επικράτεια εισέρχεται στο µικροσκόπιο του κτηµατολογίου. Ωστόσο, σαν ένα πετυχηµένο παιχνίδι βιοπολιτικού πολέµου η διαχείριση της αειφορίας εκφράστηκε στη χώρα πρώτα µε το χωροταξικό φυλακών, τη ρύθµιση δηλαδή των απαγορευµένων στρατοπέδων εγκλεισµού και κράτησης, για να ακολουθήσει ο σχεδιασµός του τουρισµού, της βιοµηχανίας και της ενέργειας. Σταδιακά λοιπόν οι φυσικοί και ανθρώπινοι πόροι της χώρας χαρτογραφούνται, ρυθµίζονται, ελέγχονται και εµπορευµατοποιούνται. Οικιστική έκρηξη περιαστικής και παραθεριστικής κατοικίας, real estate, ενεργειακά δίκτυα (αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου), εκτροπές και φράγµατα ποταµών (Αχελώος, Άραχθος), νέα δίκτυα µεταφορών (Εγνατία οδός, Ιόνια οδός, Θεσσαλική οδός), τουριστικές επενδύσεις κλίµακας στα καµένα από τις πυρκαγιές εδάφη, έργα υποδοµής στο καρκίνωµα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, λιµάνι logistics στο Τυµπάκι, µερικά από τα µεγάλης κλίµακας βιοπολιτικά αναπτυξιακά έργα στην Ελλάδα και η κατηφόρος ανάπτυξη επελαύνει.

Ταυτόχρονα µε τα παραπάνω, ας µη ξεχνάµε ότι η υλοποίηση της αειφόρου ανάπτυξης, πέρα από την κακοποίηση του περιβάλλοντος και την αγνόηση των κλιµατικών αλλαγών, βασίζεται στην χαµηλόµισθη και υποβαθµισµένη εργασία. Η εκµετάλλευση της φτηνής εργατικής δύναµης των µεταναστών και η γενίκευση της επισφάλειας στο καθεστώς εργασίας, σε συνδυασµό µε το δίληµµα θέσεις εργασίας ή καθαρό περιβάλλον, ξεσκεπάζουν το προσωπείο της κοινωνικής ισότητας, συνοχής και ευηµερίας του «πράσινου καπιταλισµού» της χώρας.

Εκτός όµως από τη θεσµική κατοχύρωση της οικοκαταστροφικής αειφόρου ανάπτυξης, έχει ιδιαίτερη σηµασία να εξετάσουµε και τον τρόπο λήψης αποφάσεων στον πολεοδοµικό σχεδιασµό. Τη δεκαετία του ’80 ασκήθηκε έντονη κριτική από αριστερούς και οικολόγους, η οποία εστίαζε στο βαθύ συγκεντρωτικό αθηνοκεντρικό κράτος που δεν λαµβάνει υπόψη τις τοπικές ιδιαιτερότητες και τους κατοίκους για τους οποίους σχεδίαζε το µέλλον, και έθεταν ως αντιπρόταση την ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σήµερα ωστόσο βλέπουµε την τραγωδία να µεγεθύνεται καθώς οι αυξηµένοι µε αρµοδιότητες τοπικοί άρχοντες, σχεδόν τυφλωµένοι από την εξουσία που τους έχει δοθεί, ανεξέλεγκτοι πραγµατοποιούν πολλαπλάσια οικολογικά εγκλήµατα από το πρότερο συγκεντρωτικό κράτος. Η λογική είναι απλή: ο κάθε κάτοικος βλέπει το χωράφι του ως ένα δυνάµει οικόπεδο, στη συνέχεια ο κάθε δήµαρχος για λόγους και µόνο ψηφοθηρικούς υπόσχεται στο εκλογικό σώµα περισσότερες επεκτάσεις, ώστε να ενταχθούν στο νέο σχέδιο πόλης περισσότερα χωράφια που θα του φέρουν περισσότερους ψηφοφόρους. Η µελετητική εταιρεία η οποία αναλαµβάνει τον σχεδιασµό του γενικού πολεοδοµικού σχεδίου συµφωνεί µε τον δήµαρχο και επαυξάνει καθώς η αµοιβή της µελλοντικής πολεοδοµικής µελέτης είναι ανάλογη των στρεµµάτων των επεκτάσεων. Έτσι λοιπόν οι τοπικές κοινωνίες νόµιµα, ακόµα και µέσα από όλες τις προβλεπόµενες διαδικασίες της «διαβούλευσης», της «διαφάνειας» και του «δηµόσιου διάλογου» µε τη σύσσωµη συµµετοχή της «κοινωνίας των πολιτών» επεκτείνουν τους οικισµούς τους µέσα σε παραποτάµιες ζώνες, µετατρέπουν την αγροτική γη σε βιοµηχανική, τσιµεντοποιούν τα παραλιακά µέτωπα, καταπατούν τις ζώνες απόλυτης προστασίας που προστατεύονται από διεθνείς συµβάσεις (Natura, Ramsar). Συνεπώς φτάνουµε στο σηµείο οι τελευταίοι «προστάτες του περιβάλλοντος» που πηγαίνουν ενάντια στη «λαϊκή βούληση» και βάζουν ορισµένους ελάχιστους φραγµούς στην ανεξέλεγκτη ανάπτυξη να είναι µόνο οι ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι (των περιφερειών ή του ΥΠΕΧΩΔΕ) που ενδέχεται να ελέγξουν τον αποκεντρωµένο πλέον πολεοδοµικό σχεδιασµό ή το Συµβούλιο Επικρατείας το οποίο θεωρείται το µεγαλύτερο αγκάθι στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Και όλα αυτά γίνονται στο όνοµα της αειφόρου ανάπτυξης και µε τη χρηµατοδότηση προγραµµάτων προστασίας του περιβάλλοντος.

Συνεπώς, δεν αρκεί καµία αειφόρος ανάπτυξη ώστε να διασωθεί το φυσικό περιβάλλον, όσο ο καπιταλιστικός τρόπος ζωής είναι εγκαθιδρυµένος στις ζωές και τις συνειδήσεις των κατοίκων. Μάλιστα, εδώ είναι που φαίνεται η βιοπολιτική δύναµη και η αποτελεσµατικότητα της µοριοποίησης του καπιταλισµού, η οποία είναι σαφώς πιο καταστρεπτική από την ολιγαρχική συγκεντρωτική διαχείριση των πληθυσµών. Σήµερα µπορούµε πια άφοβα να ισχυριστούµε ότι η επιτυχία αυτού του µοντέλου ανάπτυξης προϋποθέτει την καταστροφή της συλλογικής υποκειµενικότητας. Για να το πετύχει αυτό, ο αποκεντρωµένος καπιταλισµός τείνει να αποδοµεί ολοένα και περισσότερο τις εστίες εξουσίας. Χαρακτηριστικό παράδειγµα της διεισδυτικής του ικανότητας αποτελεί η ελληνική ιδιαιτερότητα όπου η διαδικασία υποκειµενοποίησης και κατασκευής κοινωνικών ταυτοτήτων περνά µέσα από την αυξηµένη µικροϊδιοκτησία. Εάν λοιπόν δεν ασκηθεί µια συνολική κριτική στην αναπτυξιακή ιδεολογία και τις καπιταλιστικές σχέσεις, φαίνεται η αφέλεια της grass-root επιχειρηµατολογίας, η φάρσα της «κοινωνίας των πολιτών» και καταρρέει ολόκληρη η εργαλειοθήκη περί αυτοοργάνωσης των κοινωνιών. Οι κοινωνίες, γυµνές από σχέσεις αλληλεγγύης, αµοιβαιότητας και µοιράσµατος, αυτοκαταστρέφονται συλλογικά, µολυσµένες και τυφλωµένες από το φαντασιακό της ανάπτυξης.

Έξοδος από την αειφόρο ανάπτυξη

Υπάρχουν λέξεις γλυκές, λέξεις που χύνουν βάλσαµο στην καρδιά, και λέξεις που πληγώνουν. Υπάρχουν λέξεις που σπέρνουν ταραχή στους πληθυσµούς και αναστατώνουν τον κόσµο. Κι ύστερα, υπάρχουν λέξεις δηλητήριο, λέξεις που εισχωρούν στο αίµα σαν ναρκωτικό, αλλοιώνουν την επιθυµία και θολώνουν την κρίση. Η ανάπτυξη είναι µια από αυτές τις τοξικές λέξεις. Το δίληµµα άγρια ανάπτυξη ή αειφόρος – βιώσιµη ανάπτυξη δεν υπάρχει. Είτε το θέλουµε είτε όχι, δεν µπορούµε να κάνουµε την ανάπτυξη κάτι διαφορετικό από αυτό που υπήρξε πάντα: η βιοπολιτική διαχείριση του γυµνού πλανήτη. Η διαρκής δηµιουργία µιας κατάστασης εξαίρεσης υπό τη µορφή της ιδεολογίας της υπανάπτυξης και η επακόλουθη αναίρεση όλων των πρότερων φυσικών και κοινωνικών νόµων µε την επαναχάραξη των ορίων µεταξύ ζωής και θανάτου των οικοσυστηµάτων. Το καινούργιο µε την επίκληση της αειφορίας ως ποιοτικό χαρακτηριστικό της νέας ανάπτυξης υποδηλώνει ότι η αειφορία χάνεται τελειωτικά, οπότε µεταπηδάει στη σκηνή του λόγου σαν σύµβολο του ελλείποντος. Ωστόσο, η νέα λέξη δεν αναδύεται απλώς τη στιγµή που το µέλλον του πλανήτη φαντάζει αβέβαιο, αλλά ενσαρκώνει τη δικαιική µετάβαση στη βιολογική πολιτική. Το δίκαιο της αειφόρου ανάπτυξης κρατικοποιεί τη φύση και εγκολπώνει εντός του όλους τους έµβιους οργανισµούς καθιστώντας αειφόρα την κυρίαρχη εξουσία.

Εµείς δεν θέλουµε ένα οικολογικό κράτος, ούτε να προσδώσουµε βιοπολιτικά δικαιώµατα στον γυµνό πλανήτη. Η κρατική διαχείριση των βιοπολιτικών χαρακτηριστικών του πλανήτη θα συνεπάγεται καταρχήν την υποχρέωση κάθε βιολογικού οργανισµού στην υπακοή, υπό τη δύναµη της οποίας οι πολιτικοί νόµοι θα είναι έγκυροι. Συνεπώς, στο όνοµα της βιωσιµότητας του πλανήτη η κρατική θεσµοποίηση της γενετικής ποικιλότητας του ανθρωπογενούς και φυσικού περιβάλλοντος θα οδηγήσει στην ολοκληρωµένη βιο-κυριαρχία.

Εµείς λοιπόν θέλουµε να σαµποτάρουµε τις καµπύλες της ανάπτυξης και να ενδυναµώσουµε τις γραµµώσεις της αυτονοµίας. Γι’ αυτό οφείλουµε να αναµετρηθούµε µε την βιοπολιτική ηγεµονία της αειφόρου ανάπτυξης, αναζητώντας εκείνη την πολιτισµική και πολιτική επιλογή λιποταξίας και εξόδου από την αναπτυξιακή κούρσα. Σε αυτή την προοπτική οι διαδικασίες υποκειµενοποίησης και κατασκευής ταυτοτήτων δεν µένει παρά να αποσπαστούν από την ενσφήνωσή τους στην ιδεολογία της ανάπτυξης. Για να γίνει αυτό πρέπει να θέσουµε το µαχαίρι βαθιά µέσα στο κοινωνικό υλικό, να δηµιουργήσουµε τη βιοπολιτική και οικολογική αντιεξουσία, νέα συλλογικά υπαρξιακά εδάφη επανεισάγοντας το κοινωνικό και το πολιτικό στη σχέση εξουσίας – φύσης. Γνωρίζουµε ωστόσο ότι δεν θα υπάρξει αληθινή απάντηση στην οικολογική και αναπτυξιακή κρίση παρά µόνο σε πλανητική κλίµακα και µόνο αν πραγµατωθεί µια πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική επανάσταση η οποία θα αφορά κυρίως τα µοριακά πεδία ευαισθησίας, νοηµοσύνης και επιθυµίας. Όσο για την αειφόρο ανάπτυξη, αυτή µας αφαιρεί κάθε προοπτική εξόδου, µας υπόσχεται την αιώνια ανάπτυξη! Ας βεβηλώσουµε λοιπόν τα έργα και τις ηµέρες της αειφόρου ανάπτυξης.

σηµειώσεις
  1. Πρωθυπουργός της Νορβηγίας και πρόεδρος της Παγκόσµιας Επιτροπής για το περιβάλλον και την ανάπτυξη που παρέδωσε την αναφορά της στην γενική συνέλευση των Ηνωµένων Εθνών.
  2. sustainable: αρχικά αποδόθηκε στα ελληνικά µε τον όρο αυτοσυντηρούµενη.
  3. Από την µπροσούρα «µητρόπολη νοτιοβαλκανικού τύπου», µητροπολιτικά συµβούλια 2003.
  4. Το πρώτο χωροταξικό που εκπονήθηκε ήταν το 2001 για τη δηµιουργία 17 νέων «αειφόρων φυλακών» και την κατάργηση 10 απαρχαιωµένων σηµερινών φυλακών.
  5. Ένα τσιµεντένιο τείχος απειλεί τη Μεσόγειο. Το τσιµεντένιο τείχος σύµφωνα µε τον Ευρωπαϊκό Οργανισµό Περιβάλλοντος δηµιουργείται όπου οι χτισµένες επιφάνειες καταλαµβάνουν πάνω από το 50% της ακτογραµµής. Στη Μεσόγειο η δόµηση έχει καταλάβει τις ακτές σε µια πολύ εκτεταµένη ζώνη, ειδικά στα παράλια της Ισπανίας, της Γαλλίας και της δυτικής Ιταλίας. Το χειρότερο είναι ότι το φαινόµενο επεκτείνεται προς τα ανατολικά. Σύµφωνα µε πρόσφατη έρευνα, οι τεχνητές κτισµένες επιφάνειες παρουσίασαν αύξηση της τάξεως των 190 τετρ. χιλ. κάθε χρόνο, τη δεκαετία του 1990 – 2000, και σήµερα υπολογίζεται ότι το 26% των παραλιών της Μεσογείου είναι ήδη χτισµένο. Αν συνεχιστεί η τάση, το 50% των ακτών της Μεσογείου θα έχει χτιστεί έως το 2025. Σήµερα η µεσογειακή λεκάνη είναι ο πρώτος τουριστικός προορισµός στον κόσµο, καθώς δέχεται το 1/3 της παγκόσµιας τουριστικής κίνησης. Ο ΕΟΠ τονίζει και προειδοποιεί πως «Δεν µπορούµε να αξιοποιούµε έναν τόπο για 20 χρόνια και να τον καταστρέφουµε για πάντα. Ήδη στη Μεσόγειο εµφανίζονται περιοχές µε µεγάλη τουριστική άνθηση στο παρελθόν, που βιώνουν την παρακµή».
  6. Δήλωση του υπουργού οικονοµίας Αλογοσκούφη.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΡΘΡΑ:

ΑΕΙΦΟΡΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ

ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΚΤΑΚΤΟΥ

ΑΝΑΓΚΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΚΑΙ

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2057

Posted in Global Warming, Κ.Καραμανλής, Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Γ.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ-Α.ΤΣΙΠΡΑΣ ΤΟ ΝΤΟΥΕΤΟ ΤΟΥ ΑΝΟΙΚΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ,ΤΩΝ ΔΙΚΤΥΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Posted by satyrikon στο 10 Φεβρουαρίου, 2008

ΣΕ ΑΓΑΣΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ.

Ο Ζεύς γενική του Διός είναι εννοιολογικά ο τρόπος που λειτουργεί σε παγκόσμιο επίπεδο η παγκοσμιοποίηση.

Δηλαδή απο την μιά μεριά χωρίζω και απο την άλλη ενώνω τοποθετώντας τα μέρη που δημιουργήθηκαν σε ένα ευρύτερο σύνολο.

Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά και σε εθνικό επίπεδο.

Βλέπουμε σήμερα και τον δεύτερο Καππαδόκη να γίνεται πρόεδρος κόμματος μετά τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Βλέπουμε και ένα μπαράζ δηλώσεων μεταξύ των δύο κομμάτων για να ανεβάσουν την αδρεναλίνη του λαού.

Ομως άν εξετάσει κάποιος προσεκτικά την στρατηγική και τις τακτικές δράσης και των δύο κομμάτων και διαβάσει και τα κείμενα τους θα διαπιστώσει οτι αμφότεροι και οι δύο σχηματισμοί εκφράζουν τα ίδια πράγματα και την ίδια προοπτική.

Αυτοοργάνωση,ανοικτό κόμμα, πράσινη ανάπτυξη, περιβάλλον και πλανητικές ανησυχίες είναι το μοτίβο που παρουσιάζεται στα μάτια του ερευνητή.

Απαξίωση του λαού και εμφάνιση του ενεργού πολίτη στο όνομα της ισοπέδωσης,μεταναστευτική πολιτική με βάση μελέτες που προβάλλουν την ωφέλεια για την χώρα απο την είσοδο των μεταναστών και διάφορες άλλες θέσεις που οδηγούν την χώρα σε αποδόμηση.

Πουθενά δεν αναφέρεται με σαφηνεία για τις πολιτικές που θα ακολουθηθούν για την οικονομική ανάκαμψη των νοικοκυριών.

Το ΠΑΣΟΚ αναφέρει κάπου οτι αυτό θα γίνει μέσω της δικαιότερης φορολογίας,δηλ παραμύθια της χαλιμάς.

Οι ειδικοί και άλλοι λογαριασμοί τροφοδότησαν τις ΜΚΟ με εκατομμύρια ευρώ αλλά δεν φαίνεται πουθενά οτι οι αμαρτωλές αυτές επιδοτήσεις θα σταματήσουν.

Αντίθετα παρουσιάζεται η εικόνα πλήρους στηριξης των ΜΚΟ και της ανάπτυξης τους σε αντικατάσταση τής κρατικής μέριμνας και του κρατικού μηχανισμού.

Η Λενινιστική μέθοδος της δημιουργίας των Σοβιέτ ωχριά μπροστά στο παγκόσμιο και εθνικό δίκτυο των ΜΚΟ.

Η «ρόζ» και η «πράσινη» λεγόμενη «αριστερά» μαζί και χώρια προχωρούν ακάθεκτα στην αποδόμηση της χώρας.

Posted in Global Warming, ΜΚΟ, NWO | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: